بررسی روند تغییرات پوشش گیاهی در استان هرمزگان با استفاده از تکنیک سنجش از دور

بررسی تغییرات زمانی و مکانی پوشش گیاهی در مناطق خشک و نیمه خشک، به ویژه تحت تاثیر پدیده های اقلیمی مانند خشکسالی، از جنبه های مختلف علمی و مدیریتی حائز اهمیت است. استان هرمزگان به عنوان یکی از مناطق خشک ایران، با چالش های جدی در زمینه تخریب پوشش گیاهی و کاهش منابع طبیعی مواجه بوده است. این مطالعه، با به کارگیری فناوری سنجش از دور و شاخص NDVI، به تحلیل روند تغییرات پوشش گیاهی طی بازه زمانی ۱۷ ساله (۱۳۸۶ تا ۱۴۰۲) می پردازد. بدین منظور در این پژوهش از سنجنده ماهواره ای MODIS استفاده شده است که به دلیل قدرت تفکیک زمانی و مکانی مناسب، ابزاری ایده آل برای پایش تغییرات پوشش گیاهی محسوب می شود. نتایج نشان داد که بیشینه پوشش گیاهی با مقدار ۰.۱۲ در سال ۱۴۰۲ رخ داده است که می توان آن را به افزایش فعالیت های کشاورزی، اجرای طرح های آبخیزداری و بهبود مدیریت منابع آب نسبت داد. از سوی دیگر، کمینه پوشش گیاهی در سال ۱۳۹۰ با مقدار ۰.۰۷۸۸۶ ثبت شد که با دوره خشکسالی شدید در منطقه همزمان است. در این پژوهش تغییرات مکانی-زمانی پوشش گیاهی استان هرمزگان بررسی و ارتباط این تغییرات با عوامل محیطی به ویژه خشکسالی مشخص شد. این یافته ها برای برنامه ریزی های کلان در زمینه مدیریت منابع طبیعی، ارزیابی اثرات تغییرات اقلیمی و اتخاذ راهکارهای مناسب جهت مقابله با بیابان زایی در منطقه حائز اهمیت خواهد بود.

کلیدواژه ها:

خشکسالی ، NDVI ، MODIS ، جنوب کشور ، مناطق خشک و نیمه خشک