بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی با عملکرد یادگیری دانش آموزان

خودکارآمدی تحصیلی یکی از سازه های مهم روان شناسی تربیتی است که نقش تعیین کننده ای در انگیزش، پایداری در انجام تکالیف درسی و در نهایت عملکرد یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. این مفهوم که ریشه در نظریه شناختی–اجتماعی بندورا دارد، به باور فرد نسبت به توانایی خود در سازماندهی و اجرای فعالیت های لازم برای دستیابی به موفقیت تحصیلی اشاره دارد. پژوهش های متعدد نشان داده اند دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی برخوردارند، در مواجهه با تکالیف دشوار از تلاش بیشتری استفاده می کنند، در برابر شکست ها مقاومت بیشتری نشان می دهند و از راهبردهای یادگیری موثرتری بهره می گیرند. از سوی دیگر، عملکرد یادگیری به عنوان یکی از شاخص های مهم موفقیت تحصیلی، تحت تاثیر عوامل شناختی، عاطفی و محیطی قرار دارد که در میان آن ها باورهای فرد نسبت به توانایی های خود نقش مهمی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی با عملکرد یادگیری دانش آموزان بر اساس مرور مطالعات و منابع نظری موجود است. این پژوهش با روش مروری و با بررسی کتاب ها، مقالات علمی و پژوهش های انجام شده در حوزه روان شناسی تربیتی و علوم تربیتی انجام شده است. نتایج بررسی منابع نشان می دهد که میان خودکارآمدی تحصیلی و عملکرد یادگیری رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد؛ به گونه ای که افزایش باور دانش آموزان نسبت به توانایی های تحصیلی خود می تواند به بهبود انگیزش، استفاده از راهبردهای شناختی و فراشناختی و در نهایت ارتقای عملکرد یادگیری منجر شود. بنابراین تقویت خودکارآمدی تحصیلی از طریق راهبردهای آموزشی مناسب، حمایت معلمان و ایجاد تجربه های موفقیت آمیز برای دانش آموزان می تواند به بهبود کیفیت یادگیری و افزایش پیشرفت تحصیلی آنان کمک کند.

کلیدواژه ها:

تدریس ، خودکارآمدی ، تحصیل ، عملکرد ، دانش آموزان