بررسی و تبیین نقش خودکارآمدی تحصیلی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

خودکارآمدی تحصیلی به عنوان یکی از مهم ترین سازه های شناختی–انگیزشی در روان شناسی تربیتی، نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. این مفهوم به باور فرد نسبت به توانایی های خود برای انجام موفقیت آمیز تکالیف و فعالیت های آموزشی اشاره دارد. هدف از این مقاله مروری، بررسی و تبیین نقش خودکارآمدی تحصیلی در پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بر اساس یافته های پژوهش های پیشین است. در این مطالعه، با استفاده از روش مرور نظام مند منابع علمی، مقالات و پژوهش های مرتبط منتشر شده در پایگاه های علمی معتبر مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. نتایج مطالعات نشان می دهد که دانش آموزانی که از سطح بالاتری از خودکارآمدی تحصیلی برخوردارند، معمولا انگیزش بیشتری برای یادگیری دارند، در مواجهه با چالش های آموزشی پایداری بیشتری نشان می دهند و از راهبردهای یادگیری موثرتری استفاده می کنند. همچنین، خودکارآمدی تحصیلی با متغیرهایی مانند خودتنظیمی یادگیری، انگیزش درونی، پشتکار تحصیلی و کاهش اضطراب امتحان ارتباط مثبت دارد که مجموع این عوامل می توانند به بهبود عملکرد و پیشرفت تحصیلی منجر شوند. یافته های پژوهش های مختلف همچنین حاکی از آن است که محیط های آموزشی حمایتی، بازخورد مناسب معلمان و تجربه موفقیت در فعالیت های درسی می توانند به تقویت خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان کمک کنند. در مجموع، نتایج این مرور نشان می دهد که توجه به تقویت باورهای خودکارآمدی در محیط های آموزشی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر برای ارتقای کیفیت یادگیری و افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، تدریس ، یادگیری ، پیشرفت تحصیلی ، خودکارآمدی