مطالعه تطبیقی شیوه های سنتی و نوین تدریس با تاکید بر اهداف سند تحول بنیادین

تحول در نظام آموزشی و گذار از رویکردهای سنتی به نوین، یکی از ضرورت های اساسی در راستای تحقق اهداف راهبردی «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» است. پژوهش حاضر با هدف مطالعه تطبیقی شیوه های سنتی و نوین تدریس و تحلیل جایگاه آن ها در پیاده سازی اهداف سند تحول انجام شده است. در شیوه های سنتی، معلم محوری، حافظه محوری و انتقال غیرفعال دانش غالب است، در حالی که شیوه های نوین بر دانش آموزمحوری، تفکر انتقادی و یادگیری مشارکتی تاکید دارند. روش پژوهش در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و با رویکرد مروری است که با فحص در اسناد بالادستی، کتب و مقالات مرتبط به بررسی ویژگی های هر دو الگو پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که شیوه های سنتی تدریس به دلیل محدود کردن دانش آموز به ساحت علمی و فناورانه، با رویکرد «تربیت تمام ساحتی» در سند تحول در تضاد هستند. در مقابل، شیوه های نوین تدریس به دلیل ماهیت فعال و تعاملی، بستری مناسب برای رشد متوازن ساحت های شش گانه (اعتقادی، عبادی و اخلاقی؛ اقتصادی و حرفه ای؛ علمی و فناوری؛ اجتماعی و سیاسی؛ زیستی و بدنی؛ و زیبایی شناختی و هنری) فراهم می آورند. نتایج حاصل از این تطبیق حاکی از آن است که برای دستیابی به حیات طیبه و تربیت نسلی موحد و اثربخش، بازنگری در الگوهای تدریس و جایگزینی روش های سنتی با راهبردهای نوین آموزشی (نظیر یادگیری معکوس، حل مسئله و پروژه محور) ضرورتی اجتناب ناپذیر است. این انتقال پارادایمی، نقش معلم را از انتقال دهنده صرف دانش به تسهیل گر و مربی تغییر داده و زمینه ساز تحقق اهداف والای نظام تعلیم و تربیت رسمی کشور می گردد.

کلیدواژه ها:

سند تحول بنیادین ، شیوه های سنتی تدریس ، شیوه های نوین تدریس ، مطالعه تطبیقی ، تربیت تمام ساحتی.