بررسی روش های نوین تدریس و تحلیل تاثیر آن ها بر ارتقای سطح یادگیری پایدار دانش آموزان

تحول در نظام های آموزشی و عبور از روش های سنتی معلم محور به سمت رویکردهای نوین و دانش آموز محور، به یکی از ضرورت های بنیادین عصر حاضر تبدیل شده است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی روش های نوین تدریس و تحلیل تاثیر آن ها بر ارتقای سطح یادگیری پایدار در دانش آموزان است. یادگیری پایدار به معنای فراتر رفتن از حفظ کردن کوتاه مدت مطالب و دستیابی به درکی عمیق است که منجر به تغییر رفتار و توانایی حل مسئله در موقعیت های واقعی می گردد. روش پژوهش در این مطالعه از نوع کیفی و با رویکرد مروری (کتابخانه ای) است که از طریق فیش برداری و تحلیل محتوای اسناد، مقالات و پایگاه های داده معتبر تدوین شده است. در این راستا، الگوهایی نظیر یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه، آموزش بازی محور و استفاده از فناوری های تعاملی مورد واکاوی قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری روش های فعال تدریس، با درگیر کردن ابعاد شناختی، عاطفی و حرکتی دانش آموز، انگیزه درونی را افزایش داده و ماندگاری مطالب را در حافظه بلندمدت تضمین می کند. همچنین، این روش ها منجر به تقویت مهارت های نرم از جمله تفکر انتقادی، روحیه همکاری و خلاقیت می شوند. نتیجه گیری کلی تحقیق حاکی از آن است که برای دستیابی به یادگیری پایدار، بازنگری در نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری و فراهم سازی زیرساخت های تکنولوژیک در مدارس الزامی است. پیوند میان استراتژی های نوین آموزشی و نیازهای روان شناختی فراگیران، کلید اصلی موفقیت در نظام های آموزشی پیشرو محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، یادگیری پایدار ، دانش آموز