بررسی اثربخشی آموزش مثبت گرا بر افزایش همبستگی اجتماعی، تاب آوری روانی و استدلال منطقی معلمان شهر خاش

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مثبت گرا بر همبستگی اجتماعی، تاب آوری روانی و استدلال منطقی معلمان شهر خاش انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی (پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه) بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مقطع ابتدایی شهر خاش در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. از این جامعه، ۶۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش، مداخله آموزشی مبتنی بر رویکرد مثبت گرا را در طول ۸ جلسه دریافت کرد، در حالی که گروه گواه آموزش های معمول را دریافت نمود. ابزار گردآوری داده ها شامل مقیاس همبستگی اجتماعی، پرسشنامه تاب آوری کانر-دیویدسون و آزمون استدلال منطقی بود که پیش و پس از مداخله به هر دو گروه اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون آماری تحلیل کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مثبت گرا به طور معناداری باعث افزایش همبستگی اجتماعی، تاب آوری روانی و استدلال منطقی در معلمان گروه آزمایش نسبت به گروه گواه شد. این یافته ها حاکی از آن است که آموزش مبتنی بر اصول روانشناسی مثبت گرا می تواند ابزار موثری برای ارتقاء کیفیت عملکرد و بهزیستی معلمان باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش مثبت گرا ، همبستگی اجتماعی ، تاب آوری روانی ، استدلال منطقی ، معلمان