مرور جامع نانوکامپوزیتهای ژلاتینی در بسته بندی مواد غذایی

ژلاتین به عنوان یک زیست پلیمر فراوان، زیست تخریب پذیر و خوراکی پتانسیل بالایی برای کاربرد در بسته بندی مواد غذایی دارد. با این حال ضعف های ذاتی ژلاتین از جمله مقاومت مکانیکی پایین، حساسیت به رطوبت و نفوذپذیری زیاد در برابر بخار آب کاربرد گسترده آن را محدود کرده است. در سال های اخیر ساخت نانوکامپوزیت های مبتنی بر ژلاتین با استفاده از نانو پرکننده های مختلف مانند نانورس ها، نانوذرات اکسید فلزی، نانوسلولز و نانوذرات کربنی به عنوان راهبردی موثر برای رفع این محدودیت ها مطرح شده است. این مرور جامع آخرین پیشرفت ها را در زمینه منابع استخراج ژلاتین (پوست، استخوان، فلس، ماهی، پستانداران و طیور)، انواع نانو پرکننده ها، مکانیسم های برهمکنش ژلاتین-نانو پرکننده، روش های ساخت (ریخته گری، حلال، اکستروژن، الکتروریسی و ژلاسیون)، خواص حاصل (مکانیکی، سدکنندگی، حرارتی، ضدمیکروبی و زیست تخریب پذیری) و کاربردهای خاص در بسته بندی انواع مواد غذایی (میوه، سبزی، گوشت، لبنیات و محصولات نانوایی) مورد بررسی قرار می دهد. یافته ها نشان می دهد که نانوکامپوزیت های ژلاتینی با بهینه سازی نوع و مقدار نانو پرکننده و روش ساخت، می توانند خواصی قابل رقابت با پلیمرهای سنتی داشته باشند. با این وجود چالش هایی نظیر مقیاس پذیری تولید، پایداری بلندمدت و هزینه اقتصادی همچنان پیش روی تجاری سازی این مواد قرار دارد.

کلیدواژه ها:

ژلاتین ، نانوکامپوزیت ، بسته بندی مواد غذایی ، نانوپرکننده ، خواص ، سدکنندگی ، زیست تخریب پذیری