بررسی و تحلیلی بر دو موضوع غذا و شهرنشینی: تدوین، ترجمه و تفسیر

رابطه غذا با شهرنشینی - یا برعکس؟ - چیزی است که مجله شهرسازی در طول سالها از زمان تاسیس این مجله در سال ۲۰۰۷، در مقالات متنوعی به آن پرداخته است. در شماره های قبلی ما مقالات بسیار خوبی در مورد موضوعات مرتبط با غذا، از جمله پیچیدگی در کشاورزی شهری (۱)۲۰۱۶ Napawan در مورد قابلیت پیاده روی مربوط به دسترسی به فروشگاه های مواد غذایی برای افراد مسن (۱)۹,۲۰۱۶ Negron-Poblete, Séguin, and Apparicio) نقش خرده فروشی قومی در مقاوم سازی حومه شهر (۳)۲۰۱۷ Zhuang and Xiaoxuan Chen و در مورد پتانسیل یکپارچه سازی بازارهای مواد غذایی (۳)۱۰,۲۰۱۷ app and a Melik منتشر کرده ایم. همه اینها بینش هایی در مورد ماهیت شهرنشینی مرتبط با غذا ارائه داده اند اما الگوهای پیچیده آن هنوز هم شایسته بررسی بیشتر هستند. قبل از اینکه به بررسی این الگوها، همانطور که در مقالات این شماره بررسی شده است بپردازم می خواهم به طور خلاصه غذا را در یک زمینه علمی شهرسازی قرار دهم و هدف این شماره ویژه را شرح دهم. نکته اصلی این است که کل حوزه غذا و مکان در سال های اخیر به عنوان یک حوزه موضوعی از مطالعات سیاستی مبتنی بر تحقیقات اولیه داوری شده توسط همکاران و با رویکرد کاربردی رشد کرده و از حاشیه به جریان اصلی در رشته های مختلف محیط ساخته شده حرکت کرده است (۲۰۰۵-۲۰۱۵ Parham). غذا همچنین ثابت کرده است که یکی از راه هایی است که محققان می توانند بین رشته ها ارتباط برقرار کنند و از این نظر ماهیت یکپارچه و جامع شهرنشینی و غذا را به عنوان یک حوزه تحقیق نشان می دهد.

کلیدواژه ها:

شهرنشینی ، غذا ، کشاورزی شهری ، یکپارچه سازی ، حوزه تحقیق