آگاهی و اشراف بر مبادلات بین اکوسیستم های چندگانه امری ضروری جهت برنامه ریزی های سیستماتیک حفاظتی در راستای احیاء

طرفداران حفاظت از محیط زیست به طور چشمگیری از برنامه ریزی سیستماتیک حفاظتی (SCP) استفاده می کنند تا بتوانند در مورد اقدامات احیا که تنوع زیستی را افزایش می دهند اطلاع رسانی کنند. با این حال احیا اغلب تغییرات اکولوژیکی را در مقیاس محلی ایجاد می کند که به طور بالقوه منجر به مبادله بین گونه ها و جوامع حیات وحش می شود. اصل تعاملات حفاظتی (CIP) که بیش از ۱۵ سال پیش ابداع شد، به دست اندرکاران SCP در مورد اهمیت ارزیابی مشترک و کامل نتایج حفاظت در سراسر چشم انداز در بازه های زمانی طولانی هشدار می دهد. با این حال تلاش های SCP که احیای چشم انداز را بر عهده دارد، با عدم محاسبه ارزش کامل وضعیت اکولوژیکی فعلی، نتوانسته آنطور که باید به CIP بپردازد. افزایش استفاده از SCP برای اطلاع رسانی در مورد احیای اکوسیستم، اتکا به مناطق کوچکتر برای حفظ گونه های در معرض خطر و جوامع اکولوژیکی، ملاحظات ناکارآمد برای تغییرات اقلیمی و افزایش تعداد گونه های در معرض خطر نکاتی است که در مجموع ضرورت توجه به عواقب ناخواسته را هنگام اولویت بندی مکان ها برای احیا تشدید می کند. ادغام نادرست CIP در SCP ممکن است از طریق هزینه های فرصت و یا اقدامات حفاظتی که یکدیگر را خنثی می کنند منجر به استفاده ناکارآمد از منابع حفاظتی شود. پیشنهاد ما این است که تشکیل تیم های بین رشته ای با تخصص در وضعیت فعلی اکوسیستم و وضعیت مطلوب آن در مکان های حفاظت شده، منتخب بهبود دسترسی به داده ها، پیشرفت های مدل سازی و محاسباتی و به کارگیری رویکردهای تصمیم گیری ساختاریافته همگی می توانند استراتژی هایی باشند که ادغام CIP را در فعالیت های SCP بخشند. با انجام این کار SCP می تواند به طور موثری مکان یابی اقدامات احیایی را که قادر به ارتقای مجموعه کامل تنوع زیستی در یک منطقه بهبود هستند، هدایت نماید.

کلیدواژه ها:

اصل تعاملات ، حفاظتی ، اکوتون ، مدیریت چند اکوسیستمی ، احیا ، برنامه ریزی سیستماتیک حفاظتی