نقش یادگیری سیار در ارتقای تعامل کلاسی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره اول متوسطه

یادگیری سیار به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند، اما سازوکار اثرگذاری آن بر پیشرفت تحصیلی، به ویژه از طریق تعامل کلاسی، نیازمند بررسی بیشتر است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری سیار بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره اول متوسطه با نقش میانجی تعامل کلاسی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش اجرا، توصیفی–همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره اول متوسطه استان چهارمحال و بختیاری در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که ۳۹۸ نفر از آنان به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد گردآوری و با نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۶ و SmartPLS نسخه ۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که یادگیری سیار بر تعامل کلاسی (β=۰٫۵۲) و پیشرفت تحصیلی (β=۰٫۳۱) تاثیر مثبت و معنادار دارد و تعامل کلاسی نیز پیشرفت تحصیلی را به طور معناداری پیش بینی می کند (β=۰٫۴۴). همچنین، تعامل کلاسی نقش میانجی جزئی در رابطه بین یادگیری سیار و پیشرفت تحصیلی ایفا کرد و مدل پژوهش ۴۲٫۵ درصد از واریانس پیشرفت تحصیلی را تبیین نمود. بر این اساس، توسعه یادگیری سیار همراه با تقویت تعاملات آموزشی و توانمندسازی معلمان در بهره گیری از فناوری های همراه، می تواند به ارتقای کیفیت آموزش و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

یادگیری سیار ، تعامل کلاسی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان دوره اول متوسطه ، مدل سازی معادلات ساختاری