اهمیت استفاده از ماکروجلبکها در تغذیه میگو

تامین غذایی با کیفیت خوب، پایدار و قیمت مناسب به یکی از مشکلات اساسی و مهم در صنعت پرورش آبزیان تبدیل شده است. در سال های اخیر تحقیقات زیادی در زمینه استفاده از گونه های مختلف جلبکی به عنوان یک منبع پروتئین در رژیم غذایی آبزیان انجام شده است. بیشتر مطالعات تغذیه ای با محوریت وعده های غذایی متشکل از جلبک دریایی یا عصاره های جلبک دریایی نشان داده اند که مقادیر این مواد مغذی در خوراک آن قدر اندک است (کمتر از ۱۰ درصد) که نمی توانند فواید بالقوه ی خود را به عنوان مکمل های عملکردی، همبند تغذیه ای و غذا - دارویی (اثرات محافظت کننده بر سلامت) در تغذیه میگوها نشان دهند. مقدار مناسب این مواد در غذای میگوها بسته به جلبک یا گونه های تغذیه کننده فرق دارد. در بسیاری از موارد گنجاندن جلبک در ترکیبات غذایی منجر به بهبود کیفیت غذا (پایداری آب، ظرفیت نگهداری آب و بافت مصرف غذا)، بیشتر شدن بازدهی، عملکرد رشدی بهتر و کیفیت بالاتر محصولات جانوری (رنگدانه دار شدن بیشتر، کاهش محتوای کلسترول) شده است. علاوه بر این، ماکروجلبک ها ترکیبات فعال زیستی دارند که می توانند مقاومت جانور را نسبت به بیماری های باکتریایی و ویروسی بهبود دهند. در این مقاله به بررسی مطالعات انجام شده بر روی اثرات استفاده از جلبک های دریایی در تغذیه میگو پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

پروبیوتیک ، میگو ، کیفیت غذا ، عملکرد ، رشد