نانوتکنولوژی در توسعه کشاورزی سنتز نانو حاملهای گندرهش روی (ZnO/SiO۲-ZnO/CDs) و تاثیر آن بر غلظت روی دانه و اندام هوایی ارقام مختلف گندم نان در خاک های آهکی

امروزه فناوری نانو بطور گسترده در تولید کودهای کندرهش استفاده می شود. کودهای کندرهش به دلیل توانایی شان در آزادسازی تدریجی عناصر غذایی باعث افزایش کارایی، کود اثربخشی مواد مغذی و کاهش مشکلات زیست محیطی می شوند. مطالعه حاضر با هدف سنتز دو نانو حامل جدید، روی کربن داتی (ZnO/CDs) و مزوپورسیلیس (ZnO/SiO۲) بعنوان کودهای کندرهش روی و بررسی تاثیر آنها بر غلظت روی دانه و اندام هوایی چهار رقم گندم نان (حیدری، پیشگام، میهن و حیران) در مقایسه با کود تجاری ZnSO۴ در شرایط خاک های آهکی انجام شد. اندازه، ساختار سطحی و درصد روی نانوذرات ZnO سنتز شده شناسایی شدند. آزمایش بصورت طرح فاکتوریل با دو عامل اصلی شامل سه منبع کودی ZnO/CDs و ZnO/SiO۲ و ZnSO۴ با دو شیوه مصرف خاکی (۵ میلی گرم بر کیلوگرم) و محلول پاشی (۰/۲ درصد) و چهار رقم گندم، حیدری، پیشگام، میهن و حیران بصورت کشت گلخانه ای در سال ۱۴۰۲ در ارومیه انجام شد. نتایج نشان داد بیشترین غلظت روی در دانه و اندام هوایی ارقام حیران و حیدری با محلول پاشی ZnO/SiO۲ به ترتیب به میزان ۵۶ و ۳۸ میلی گرم بر کیلوگرم بدست آمد. در این تحقیق همچنین توانایی نانوکودها در آزادسازی آهسته ۲+Zn در خاک تا ۴۵ روز پس از مصرف بررسی شد. آزادسازی ۲+Zn از نانوکودهای ZnO/SiO۲ و ZnO/CDs با کند از غلظت مورد آزمایش ۲ میلی گرم بر کیلوگرم تا غلظت ۱/۱۷ و ۱/۴۴ میلی گرم بر کیلوگرم ادامه داشت، در حالیکه همه ۲+ کود ZnSO۴ پس از ۲۰ روز آزاد شد.

کلیدواژه ها:

اکسید روی ، ژنوتیپهای گندم ، نانو حاملهای کندرهش ، نانوذرات ، محلول پاشی