تاثیر کاربرد متانول سوپرجاذب و ورمی کمپوست بر صفات مورفولوژیکی و عملکردی آفتابگردان تحت تنش کم آبی

به منظور بررسی تاثیر دور آبیاری و ترکیبات شیمیایی - بیولوژیک بر صفات مورفولوژیکی و عملکردی آفتابگردان رقم پروگراس آزمایشی به صورت کرتهای خرد شده و در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بیرجند اجرا گردید. در این تحقیق دور آبیاری به عنوان فاکتور اصلی با سه سطح آبیاری پس از ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیمتر تبخیر تجمعی از تشتک تبخیر و ترکیبات شیمیایی - بیولوژیک با ۴ سطح محلول پاشی با متانول، استفاده از سوپرجاذب، ورمی کمپوست و شاهد به عنوان فاکتور فرعی در نظر گرفته شد. نتایج این تحقیق نشان داد که افزایش دور آبیاری کاهش معنی دار قطر ساقه، قطر طبق، عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک و شاخص برداشت دانه را به دنبال داشت و آبیاری پس از ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیمتر تبخیر تجمعی از تشتک تبخیر کاهش معنی دار به ترتیب ۳۶/۵۱ و ۴۹/۵۶ درصدی عملکرد دانه را نسبت به آبیاری پس از ۶۰ میلیمتر تبخیر تجمعی از تشتک تبخیر باعث شد. از طرفی کاربرد ورمی کمپوست افزایش معنی دار ۱۶۱، ۱۲/۱ و ۱۸/۷ درصدی به ترتیب تعداد دانه در طبق، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک آفتابگردان را نسبت به تیمار شاهد باعث شد. به طور کلی بر اساس نتایج این تحقیق می توان تیمار آبیاری بدون تنش و کاربرد ورمی کمپوست را برای دستیابی به حداکثر عملکرد دانه در زراعت آفتابگردان در منطقه بیرجند پیشنهاد نمود.

کلیدواژه ها:

آفتابگردان ، تنش خشکی ، ورمی کمپوست ، سوپرجاذب ، عملکرد ، اجزای عملکرد