نقش اماکن گردشی تاریخی و فرهنگی بر اشتغال منطقه سیستان

این مقاله به بررسی نقش اماکن گردشگری تاریخی و فرهنگی منطقه سیستان در ایجاد اشتغال پایدار می پردازد. هدف اصلی پژوهش تحلیل تاثیر گردشگری تاریخی و فرهنگی بر توسعه اقتصادی - اجتماعی منطقه با تاکید بر پتانسیلهای اشتغال زایی و پیامدهای مثبت آن در کاهش بیکاری و مهاجرت است. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و به روش توصیفی-تحلیلی و پیمایشی انجام شده است. داده ها از طریق پرسشنامه بین ۱۲۰ نفر از گردشگران اماکن تاریخی فرهنگی سیستان نمونه گیری در دسترس جمع آوری گردید. شاخص هایی همچون ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به همراه مشخصات جمعیت شناختی مورد سنجش قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و Excel و آزمون های آمار توصیفی و استنباطی (ANOVA، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه) انجام شد. نتایج نشان داد که ابعاد اقتصادی و فرهنگی گردشگری بالاترین میانگین را در ایجاد اشتغال و توسعه سیستان دارند. تحلیل آمار استنباطی نیز وجود تفاوت معنادار بین گروه های سنی از لحاظ تاثیر اقتصادی و فرهنگی و همچنین همبستگی و تاثیرگذاری قوی این ابعاد بر اشتغال پایدار در منطقه را تایید کرد. بر این اساس توسعه اماکن تاریخی و فرهنگی سیستان به عنوان راهبردی اثربخش در افزایش فرصت های شغلی، رونق اقتصادی و اجتماعی و کاهش آثار خشکسالی و مهاجرت توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، مهاجرت ، توسعه اقتصادی ، اشتغال ، سرمایه اجتماعی