بررسی نقش گردشگری خانواده در اعتلای صنعت گردشگری ایران با تاکید بر اسناد بالادستی

در دهه های اخیر به دلیل مزیت های اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و امنیتی تقریبا تمام کشورهای جهان به دنبال توسعه صنعت گردشگری بوده اند. گردشگری خانواده یکی از انواع مطرح گردشگری در سطح جهان است که می توان هم در زمینه گردشگری داخلی و هم خارجی در آن سرمایه گذاری کرد. در کشور ما علی رغم وجود منابع فراوان توسعه گردشگری و جذب گردشگر پیشرفت چشمگیری در این زمینه حاصل نشده است. این پژوهش با هدف بررسی وضعیت گردشگری خانواده در کشور با توجه به اسناد فرادستی انجام شده است. این پژوهش از نوع کاربردی است و روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است. در گردآوری اطلاعات از روش اسنادی و کتابخانه ای و تحلیل محتوای متون استفاده شده است. نتایج به دست آمده با قوه استدلال تجزیه و تحلیل شدند. گردشگری خانواده دارای تاثیراتی در ابعاد گوناگون مانند افزایش تعاملات خانوادگی، رشد شخصیتی و اجتماعی، کمک به احساس هویت کودکان، آمادگی کودکان جهت مواجهه با معضلات اجتماعی و زیست محیطی، مسئولیت پذیری در زمینه حفظ میراث فرهنگی و رشد اقتصادی جوامع است و می تواند به عنوان حلقه مفقوده در میان دو موضوع گردشگری و تقویت نهاد خانواده بسیار موثر و راهگشا باشد زیرا برنامه ریزی و سیاست گذاری در این زمینه از یک سو به تقویت و تحکیم بنیان خانواده و ساختن جامعه ای خانواده محور کمک می کند و از سوی دیگر ارتقاء جایگاه گردشگری بعد از انقلاب اسلامی را به دنبال دارد. در اسناد فرادستی به طور مستقیم به گردشگری خانواده اشاره نشده است، تنها در سیاست های کلی خانواده (۱۳۹۵) ابلاغی از مقام معظم رهبری در بند ۵ به طور غیرمستقیم به تقویت گردشگری خانواده تاکید دارد. به طور کلی اهداف و پیامدهای گردشگری خانواده در جامعه هم راستا با سیاست ها و برنامه های نظام جمهوری اسلامی در زمینه خانواده است که برنامه ریزی و توجه مسئولان به این موضوع را می طلبد.

کلیدواژه ها:

صنعت گردشگری ، گردشگری خانواده ، اسناد فرادستی ، ایران