نقش پیاده راه سبز در سرزندگی محیطی نمونه موردی عمارت خسرو آباد سنندج

امروزه موضوع سرزندگی محیطی شهرها، بصورت یک مساله مهم در برنامه ریزی شهری و معماری درآمده است. در طول دهه های گذشته، اتکای بیش از حد شهرسازی مدرن به نیازهای حرکت سواره و غفلت از حفظ و ساماندهی فضاهای پیاده و غریب ماندن بافت های ارزشمند تاریخی باعث افول ارزش های اجتماعی، فرهنگی بصری و کاهش کیفیت سرزندگی محیط شهری در این بافت ها است. در این راستا از راهکارهایی که میتوان ارائه داد میتوان به الگوی پیاده راه های سبز اشاره کرد که نه تنها سیمای کالبدی بافت سنتی را بهبود می بخشد بلکه تغییرات نوینی را در ارتقای کیفیت منظر و رفتار اجتماعی مردم بوجود می آورد. در این زمینه، مقاله حاضر با روش تحلیلی اسنادی و با استناد به مطالعات و بررسی میدانی در رابطه با محور سبز پیاده عمارت خسرو آباد سنندج به عنوان یک نمونه تاریخی موفق، با هدف بررسی و شناخت بیشتر محور سبز پیاده مورد تحلیل قرار خواهد گرفت. یافته های تحقیق حاکی از آن است که این محور بعنوان یک پیاده راه برای شهر و هم بعنوان یک ورودی شاخص و تعریف شده برای این عمارت موجبات بالارفتن چشم انداز، افزایش کیفیت زندگی اجتماعی و غنابخشیدن به سرزندگی محیطی در بافت قدیمی را فراهم نموده است.

کلیدواژه ها:

پیاده راه ، سبز ، سرزندگی ، محیطی ، خسرو آباد ، سنندج ، کیفیت منظر