زوال درختان توت در محیط شهری نقش بیماری های گیاهی و آفات در کاهش پایداری اکولوژیکی

درختان توت Morus spp از گونه های مهم در توسعه فضای سبز شهری پایدار محسوب می شوند و به دلیل ویژگی هایی همچون رشد سریع، مقاومت نسبی در برابر تنش های محیطی و توانایی بالای جذب آلاینده های هوا از ارزش اکولوژیکی بالایی برخوردارند. با این حال در سال های اخیر بروز زوال و خشکیدگی تدریجی در این درختان در برخی مناطق شهری جمله خیابان کارگر، تهران گزارش شده است. نتایج بررسی های آزمایشگاهی نشان داده است که دو عامل نماتد گره ریشه Meloidogyne spp و قارچ Nattrassia mangiferae از عوامل اصلی در بروز این پدیده به شمار می روند. حضور همزمان این دو عامل موجب تشدید علائم زوال می گردد. این مقاله به صورت مروری به بررسی عوامل بیماری زا و آفات دخیل در زوال درختان توت پرداخته و نقش هم افزایی عوامل زیستی و تنش های محیطی را در کاهش سلامت این گونه بررسی می کند. نتایج این مرور تاکید می کند که زوال درختان توت پدیده ای چندعاملی بوده و پایش مستمر سلامت درختان، نمونه برداری منظم از خاک و شناسایی زودهنگام عوامل بیماری زا از گام های کلیدی در مدیریت و حفظ پایداری فضای سبز شهری است.

کلیدواژه ها:

توت ، Morus spp ، زوال درختان ، شهری ، نماتد گره ریشه (Meloidogyne) ، قارچ Nattrassia mangiferae ، بیماری های قارچی ، فضای سبز شهری