بررسی تاثیر طراحی فضای سبز شهری بر بهزیستی روانی با نقش میانجی تعامل اجتماعی و فعالیت بدنی (مطالعه موردی شهر بندرعباس)

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کیفیت طراحی فضای سبز شهری بر بهزیستی روانی با نقش میانجی تعامل اجتماعی و فعالیت بدنی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها یک پرسشنامه ۳۰ سوالی بود که شامل شاخص های کیفیت فضای سبز، تعامل اجتماعی، فعالیت بدنی و بهزیستی روانی می گردید. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۰۰ نفر از شهروندان شهر بندرعباس بود که با روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) و آزمون بوت استرپینگ برای بررسی نقش میانجی صورت گرفت. برای تحلیل داده ها از نرم افزارهای آماری SPSS و AMOS استفاده شد و مدل سازی معادلات ساختاری برای بررسی روابط بین متغیرها به کار گرفته شد. نتایج نشان داد که کیفیت فضای سبز تاثیر معناداری بر تعامل اجتماعی [۰/۰۰۰=P] و فعالیت بدنی [۰/۰۰۰=P] دارد. همچنین تعامل اجتماعی اثر معناداری بر بهزیستی روانی دارد [۴]، اما اثر فعالیت بدنی بر بهزیستی روانی معنادار نبود [۰/۳۳۷=P]. در تحلیل نقش میانجی تعامل اجتماعی نقش میانجی معناداری در رابطه بین کیفیت فضای سبز و بهزیستی روانی ایفا می کند [۱]، در حالی که فعالیت بدنی نقش میانجی نداشت [۰/۱۵۹=P]. این یافته ها نشان می دهد که طراحی مطلوب فضای سبز شهری از طریق ارتقای تعاملات اجتماعی می تواند به بهبود سلامت روانی شهروندان کمک کند در حالی که افزایش فعالیت بدنی به تنهایی تاثیر مستقیم معناداری بر بهزیستی روانی ندارد. بر اساس نتایج، رویکردهای انسان محور و اجتماعی در برنامه ریزی و طراحی فضای سبز شهری از اهمیت بالایی برخوردار است و می تواند به عنوان راهبردی موثر در بهبود کیفیت زندگی شهری به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، شهر ، بهزیستی روانی ، تعامل اجتماعی ، فعالیت بدنی ، نقش میانجی