تاب آوری شهری و مدیریت محیط زیست یادگیری تطبیقی برای کاهش ریسک های ناشی از شهرنشینی

شهرنشینی شتابان مجموعه ای از ریسک های زیست محیطی به هم پیوسته خلق می کند؛ از آلودگی هوا و جزیره گرمایی شهری تا سیلاب ناگهانی و نابرابری در مواجهه با خطرات. این مقاله چارچوبی یکپارچه برای پیوند تاب آوری شهری، سیستم های مدیریت محیط زیست (EMS) و یادگیری تطبیقی پیشنهاد می کند تا ظرفیت شهرها برای پیشگیری، جذب و دگرگونی در برابر شوک ها و فشارهای مزمن تقویت شود. با تکیه بر ادبیات تاب آوری سامانه های اجتماعی-بوم شناختی، حکمرانی تطبیقی و استانداردهای EMS مانند (ISO ۱۴۰۰۱)، ابتدا سازوکارهای کلیدی یادگیری حلقه های تک، دوگانه و سه گانه و چرخه برنامه ریزی، اجرا، بازبینی، اقدام را در زمینه مدیریت شهری صورت بندی می کنیم. سپس مجموعه ای از شاخص ها و مکانیزم های عملی پایش مشارکتی، آزمایشگاه های زنده شهری، بودجه ریزی انعطاف پذیر برای سنجش و ارتقای اثربخشی EMS تاب آور معرفی می شود. بحث مقاله نشان می دهد که هم راستاسازی برنامه ریزی فضایی، حمل و نقل پاک و راهکارهای مبتنی بر طبیعت با EMS، در کنار حکمرانی چندسطحی و مشارکت معنادار ذی نفعان، مسیر اصلی کاهش ریسک های ناشی از شهرنشینی است. در پایان نقشه راهی پنج ساله برای پیاده سازی یادگیری تطبیقی در EMS شهری پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، سیستم مدیریت محیط زیست ، یادگیری تطبیقی ، حکمرانی ، شهرنشینی ، عدالت زیست محیطی