نقش فضاهای سبز در مدیریت رواناب شهری و کنترل سیلاب

افزایش مکرر و شدت سیلاب های شهری که نتیجه ی مستقیم تغییرات اقلیمی و گسترش سریع شهرنشینی است محدودیت های زیرساخت های سنتی و خاکستری در مدیریت آب های سطحی را آشکار کرده است. این مقاله با مرور شواهد موجود نقش کلیدی فضاهای سبز شهری و زیرساخت های سبز را در کاهش رواناب و افزایش تاب آوری شهرها در برابر سیلاب بررسی می کند. در این راستا به سازوکارهای هیدرولوژیکی مانند رهگیری، نفوذ و تبخیر که فضاهای سبز از طریق آن ها عمل می کنند پرداخته و اهمیت ساختار سه بعدی پوشش گیاهی را که اغلب نادیده گرفته می شود، مورد توجه قرار می دهد. نتایج نشان می دهد که ویژگی های فضایی فضاهای سبز از جمله اندازه، پراکندگی و میزان اتصال آن ها نقش مهمی در کارایی شان دارند؛ به گونه ای که فضاهای سبز کوچکتر، پراکنده و واقع در پایین دست معمولا عملکرد بهتری نسبت به قطعات بزرگ و متمرکز دارند. همچنین مقاله به استفاده از روش های کمی پیشرفته مانند تحلیل های ژئومکانی و مدل سازی های هیدرولوژیکی برای سنجش اثر فضاهای سبز در کاهش رواناب شهری می پردازد و با ارائه ی مطالعات موردی نمونه های موفق جهانی را بررسی می کند. در ادامه چالش های اجرایی این رویکرد، از جمله نیاز به طراحی متناسب با شرایط محلی، نگهداری مستمر و پیوند آن با اهداف عدالت اجتماعی مطرح می شود. در نهایت نتیجه گیری مقاله بر این نکته تاکید دارد که تنها از طریق یک رویکرد راهبردی و چند عملکردی که فضاهای سبز شهری را در قالب یک شبکه ترکیبی «آبی-سبز-خاکستری» در کنار زیرساخت های سنتی قرار می دهد می توان به مدیریت پایدار آب شهری و ایجاد شهرهایی تاب آور در برابر سیلاب دست یافت.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، زیرساخت سبز ، کاهش رواناب ، کنترل سیلاب ، راه حل های مبتنی بر طبیعت ، پیکربندی فضایی