رویکرد کنوانسیون بازل در خصوص تاثیر پسماندهای پلاستیکی بر محیط زیست با تاکید بر نظام حقوقی ایران

افزایش فزاینده تولید و مصرف پلاستیک در دهه های اخیر بحران جهانی آلودگی زیست محیطی را تشدید کرده است. انتقال فرامرزی پسماندهای پلاستیکی به ویژه از کشورهای توسعه یافته به کشورهای در حال توسعه ابعاد پیچیده ای از عدالت زیست محیطی و مسئولیت بین المللی دولت ها را مطرح می سازد. کنوانسیون بازل به عنوان مهمترین سند الزام آور بین المللی در زمینه کنترل انتقال برون مرزی پسماندهای خطرناک، در سال ۲۰۱۹ با اصلاح پیوست های خود، بخش قابل توجهی از پسماندهای پلاستیکی را مشمول نظام کنترل صادرات قرار داد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای فارسی و انگلیسی به بررسی رویکرد کنوانسیون بازل در مدیریت پسماندهای پلاستیکی و تحلیل تطبیقی آن با نظام حقوقی ایران می پردازد. یافته ها نشان می دهد که اگرچه ایران از نظر تعهدات بین المللی عضو کنوانسیون بوده و دارای چارچوب قانونی داخلی است، اما در حوزه تنظیم تجارت فرامرزی پسماندهای پلاستیکی نیازمند بازنگری تقنینی و تقویت ضمانت اجراهاست.

کلیدواژه ها:

کنوانسیون بازل ، پسماند پلاستیکی ، انتقال برون مرزی ، حقوق محیط زیست ، ایران