بررسی روند تغییرات کیفیت میکروبی و شیمیایی منابع آب آشامیدنی روستایی شهرستان چابهار طی سالهای ۱۴۰۰-۱۴۰۳

آب های سطحی حاصل از بارندگی های فصلی که با طغیان رودخانه ها در پشت سدها جمع آوری می شوند در کنار منابع آب زیرزمینی از مهمترین منابع تامین آب جهت مصارف مختلف از جمله شرب، کشاورزی و صنعت می باشند. بر این اساس حفاظت و استفاده بهینه و تصفیه اصولی این منابع ارزشمند یکی از اصول توسعه پایدار هر کشور می باشد. از نگاه دیگر، رشد سریع جمعیت در چند دهه ی اخیر نیازهای آبی و به تبع آن بار آلودگی ورودی به منابع آبی افزایش یافته است و همچنین عدم تصفیه مناسب منابع آبی در هنگام ورود گل و لای به شبکه آبرسانی سبب بروز اثرات زیان آوری بر کیفیت میکروبی و شیمیایی آن می شود. این پژوهش که به روش توصیفی تحلیلی و به منظور بررسی کیفیت میکروبی، فیزیکی و شیمیایی آب شرب روستاهای تحت پوشش شهرستان چابهار در بین سال های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ و از داده ها و نتایج پارامترهای حاصل از نمونه برداری های انجام شده در نقاط مختلف روستایی شهرستان چابهار که از شبکه آبرسانی که منبع آن دریاچه سد زیردان و چاه های تامین کننده آب تحت پوشش شرکت آب و فاضلاب بوده با هدف مقایسه آن با استانداردهای ملی انجام شده است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که بسیاری از پارامترهای مورد مطالعه از جمله، TDS، کلرور، نیترات، فسفات در محدوده استاندارد ملی ایران قرار گرفته بود. کلر آزاد باقیمانده در آب آشامیدنی تاثیری بر مزه و بوی آب نداشت و در ۵۸.۸۹ درصد نمونه ها در محدوده حد مجاز استاندارد ملی قرار داشت. در ۶۳.۹۳ درصد از نمونه های مورد مطالعه نتایج حاصل از آزمایش های کلی فرم کل و کلی فرم مدفوعی صفر بود که در مقایسه با استاندارد ملی و در محدوده مجاز بود. با توجه به اینکه پارامترهای فلوراید، سولفات، بی کربنات، سدیم و منیزیم از حداکثر مجاز استاندارد ملی بالاتر بودند نیاز مبرم به تکمیل تصفیه خانه آب واقع در روستای پیرسهراب را می طلبد. به طور کلی یافته های این پژوهش نشان می دهد که غلظت اکثر پارامترها و متغیرهای مورد بررسی در آب آشامیدنی روستاهای چابهار طی سال های ۱۴۰۰-۱۴۰۳ از نظر پارامترهای فیزیکی، شیمیایی و میکروبی مشکل بهداشتی ایجاد نمی کند و برای آشامیدن مناسب است.

کلیدواژه ها:

آب شرب ، آلودگی ، پارامترهای میکروبی و شیمیایی ، دریاچه سد زیردان