تلفیق دانش بومی و هوش مصنوعی راهبردی نوین برای سازگاری با تغییرات اقلیمی و پایداری بوم شناختی

تغییرات اقلیمی یکی از بزرگترین چالش های پیش روی جهان امروز است که جوامع و آینده سیاره را تهدید می کند. برای مواجهه با تغییرات اقلیمی دو راهبرد اصلی سازگار شدن و تعدیل شدت را می توان اختیار کرد. راهبردهای سازگاری با تغییر اقلیم بویژه در کشاورزی و منابع طبیعی از راهکارهای تعدیل اثر های تغییر اقلیم است. سازگاری و تاب آوری در برابر تغییرات آب وهوایی برای بقای جوامع تحت تهدید تغییرات اقلیمی حیاتی است. تاثیرات تغییرات اقلیمی در جمعیت های فقیر و حاشیه نشین مانند جوامع بومی شدیدتر است جایی که مردم برای سازگاری با محیط در حال تغییر به شدت به دانش بومی خود متکی هستند. از سوی دیگر فوریت روزافزون تغییرات آب وهوایی مستلزم راهبردهای نوآورانه برای تقویت تاب آوری سیستم در بسیاری از بخش ها است بطوریکه هوش مصنوعی در این زمینه به عنوان یک ابزار تحول آفرین ظهور کرده است. با توجه به اهمیت موضوع این پژوهش به بررسی کاربرد تلفیقی سیستم های دانش بومی با هوش مصنوعی به منظور پایداری اکولوژیکی در بحبوحه چالش های روبه رشد زیست محیطی می پردازد. جامعه های بومی دارای دانش بوم شناختی سنتی در مورد کشاورزی، مدیریت، آب، تنوع زیستی و سازگاری با اقلیم هستند. هوش مصنوعی با قابلیت هایش در تحلیل داده، پایش و مدل سازی پیش بینی کننده این دانش مکان محور را تکمیل می کند. این دو راهبرد در کنار هم راه حل های فراگیر و حساس به زمینه برای مدیریت اکوسیستم را فراهم می سازند. مطالعات موردی نشان داده است که تصاویر ماهواره ای، یادگیری ماشین و روش های بومی، مدیریت آتش سوزی، حفاظت از تنوع زیستی و پیش بینی اقلیم را بهبود می بخشند. این مرور نقطه شروعی برای چنین تحقیقاتی فراهم می کند که بر دانش بومی و هوشمند تکیه خواهد کرد تا سازگاری و تاب آوری آب وهوایی را در جهت توسعه پایدار معنادار افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

سیستم های دانش بومی (IKS) ، هوش مصنوعی (AI) ، فناوری مدرن ، توسعه پایدار