فناوریهای نوین در خدمت مدیریت جامع زیست بومی مسیر هم افزایی پایداری اکولوژیک و بهره وری اقتصادی منطقه سیستان

منطقه سیستان با اقلیم خشک و نیمه خشک و وابستگی اکوسیستم به رود هیرمند و تالاب هامون با فشارهای شدید زیست محیطی و اقتصادی روبه رو است. هدف این مطالعه بررسی نقش فناوریهای نوین در ارتقای پایداری زیست بوم و بهره وری اقتصادی از طریق تحلیل همزمان شاخصهای زیستی اقتصادی و فناوری در بستری کاربردی توصیفی بود. روش تحقیق ترکیبی و کاربردی بود. داده ها از پرسشنامه ساختاریافته (۱۲۰=n) شامل کشاورزان مدیران و پژوهشگران مصاحبه های نیمه ساختاریافته و داده های سنجش از دور گردآوری شد. تحلیل ها شامل آمار توصیفی، آزمون های پیش شرط، رگرسیون چندگانه و تحلیل عاملی تاییدی (CFA) با استفاده از SPSS و AMOS صورت گرفت. نتایج نشان داد میانگین آشنایی با فناوری ۳.۰۵ و میزان استفاده ۲.۹۷ از ۵ بود؛ CFA و شاخص های برازش (CFI=۰.۹۵۸)، (RMSEA=۰.۰۳۴) نشان دهنده پایایی و صحت سازه ها بودند؛ رگرسیون ها نشان دادند میزان استفاده از فناوری (p<۰.۰۰۱، ۰.۳۶) و آشنایی با آن (p<۰.۰۵، B=۰.۲۱) پیش بینی های معناداری برای بهبود شاخص پایداری و بهره وری اقتصادی بودند. نتیجه گیری: فناوری های نوین در صورت افزایش دسترسی، آموزش هدفمند و بسته های حمایتی مالی می توانند هم افزایی قابل توجهی میان حفاظت اکولوژیک و منافع اقتصادی در سیستان ایجاد کنند؛ توصیه می شود اجرای پایلوت های محلی، تقویت خدمات فنی محلی و سیاست های حمایتی برای مقیاس پذیری سریع تر اتخاذ گردد.

کلیدواژه ها:

سیستان ، پایداری زیست بوم ، بهره وری اقتصادی ، سنجش از دور ، پذیرش فناوری