بهینه سازی قدرت محیط کشت MS جهت حداکثر سازی تولید زیست توده و تجمع متابولیتهای تخصصی در کشت ریشه های نابجای شیرین بیان (Glycyrrhiza glabra L.)

گیاه دارویی شیرین بیان (Glycyrrhiza glabra L) منبع غنی متابولیتهای ارزشمند دارویی است. این پژوهش با هدف بهینه سازی قدرت محیط کشت پایه (MS) در پنج سطح از ۰/۲۵ تا ۲ MS برای تولید حداکثری زیست توده و ترکیبات فیتوشیمیایی در کشت تعلیقی ریشه های نابجای این گیاه انجام شد. ارزیابی ها پس از ۶ هفته کشت نشان داد که قدرت محیط کشت تاثیر معنی داری بر پویایی رشد و بیوسنتز متابولیت ها دارد. اگرچه محیط MS بیشترین انباشت زیست توده (وزن تر) ۱۸/۳۱ گرم و وزن خشک (۱/۵۶ گرم) را به همراه داشت اما غلظت های بالاتر ۲ × MS به دلیل تنش اسمزی موجب کاهش رشد و افزایش انباشت فلاونوئیدها شدند. در نهایت غلظت استاندارد ۱ × MS بهترین تعادل را میان رشد رویشی و بیوسنتز ترکیبات تخصصی ایجاد کرد. بنابراین برای کاربردهای صنعتی و دستیابی به بالاترین بازده (Yield) ترکیبات فنلی، فلاونوئیدی، پلی ساکاریدی و ساپونینی محیط ۱ × MS به عنوان تیمار بهینه معرفی می شود.

کلیدواژه ها:

Glycyrrhiza glabra L ، کشت ریشه نابجا ، قدرت محیط کشت ، متابولیت های تخصصی