تاثیر عصاره جلبک دریایی آسکوفیلوم نودوسوم به عنوان یک محرک زیستی بر بهبود تحمل به تنش شوری در گیاه گوجه فرنگی

شوری و قلیایی بودن خاک از مهمترین مشکلات کشاورزی در مناطق خشک و نیمه خشک دنیا از جمله ایران می باشند. محرک های زیستی ترکیبات متنوعی با منشاء گیاهی و جانوری هستند که برای کاهش اثرات ناشی از تنش روی گیاهان استفاده می شود. گوجه فرنگی با نام علمی (Lycopersicon esculentum L) گیاه یکساله علفی است که تولید جهانی آن به بیش از ۱۵۲ میلیون تن در سال می رسد. هدف از تحقیق حاضر بررسی اثرات عصاره جلبک دریایی آسکوفیلوم بر رشد، خصوصیات فیزیولوژیک و بیوشیمیایی گیاهان گوجه فرنگی زیر تنش شوری بود. تنش شوری در سه سطح (۰، ۵۰ و ۱۰۰ میلی مولار) با عصاره جلبک آسکوفیلوم نودوسوم (۰، ۰/۵، ۱ و ۲ گرم در لیتر) به صورت فاکتوریل بر پایه طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. نتایج نشان داد که تنش شوری ۱۰۰ میلی مولار سبب کاهش معنی دار صفات مورفولوژیک گیاه، وزن تر و خشک اندام هوایی و ریشه و میزان رنگدانه های نورساختی کلروفیل، و کل گیاه شد (۰/۰۵≥p). استفاده از عصاره جلبک دریایی آسکوفیلوم نودوسوم سبب کاهش اثر تنش شوری در گوجه فرنگی شد. در تنش شوری ۱۰۰ میلی مولار و عدم کاربرد عصاره جلبک بیشترین مقدار ساخت قند محلول (۴۴/۵۶) و پرولین (۶۴/۲۳) نسبت به شاهد مشاهده شد. نتایج کلی پژوهش نشان داد عصاره جلبک دریایی آسکوفیلوم می تواند به عنوان یک محرک زیستی برای افزایش تحمل به تنش شوری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

گوجه فرنگی ، تنش شوری ، محرک زیستی ، پرولین