تحلیل نقش مدیریت شهری قائمشهر در افزایش تاب آوری اجتماعی محلات آسیب پذیر

تاب آوری اجتماعی به عنوان ظرفیت یک جامعه برای جذب شوک ها، بازیابی سریع و سازگاری با تغییرات، از محورهای اصلی در مدیریت شهری پایدار و نوین است. در این میان، محلات آسیب پذیر شهری، که غالبا با چالش هایی نظیر فقر، زیرساخت های ضعیف، و نابرابری اجتماعی مواجه اند، نیازمند مداخلات مدیریتی خاص برای ارتقاء این سطح از تاب آوری هستند. هدف از این پژوهش مروری سیستماتیک، تحلیل و تبیین نقش ها و عملکردهای مدیریت شهری قائمشهر در تقویت تاب آوری اجتماعی، با تمرکز ویژه بر محلات آسیب پذیر این شهر است. روش تحقیق بر پایه مرور منابع کتابخانه ای، مقالات علمی-پژوهشی داخلی و خارجی (ISI) و اسناد بالادستی مدیریت شهری انجام شده است. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که مدیریت شهری قائمشهر، از طریق ابزارهایی چون توسعه مشارکت های مردمی و سازمان های محلی (NPOs)، سرمایه گذاری در زیرساخت های اجتماعی (مانند فضاهای عمومی و فرهنگی)، و استقرار سیستم های هشدار و واکنش سریع اجتماعی در زمان بحران، می تواند به طور مستقیم بر سه مولفه اصلی تاب آوری اجتماعی (ظرفیت جذب، ظرفیت بازیابی، و ظرفیت انطباق) تاثیر بگذارد. با این حال، شواهد حاکی از آن است که چالش هایی مانند کمبود منابع مالی پایدار، ناهماهنگی بین نهادهای مرتبط و غفلت از بعد فرهنگی-اجتماعی تاب آوری، مانع از ایفای کامل این نقش شده است. ارتقاء تاب آوری اجتماعی در قائمشهر نیازمند حرکت از مدیریت واکنشی به سوی مدیریت پیشگیرانه و مشارکتی است که در آن، محلات آسیب پذیر نه به عنوان کانون های مشکل، بلکه به عنوان دارایی های بالقوه تاب آوری در نظر گرفته شوند.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، تاب آوری اجتماعی ، محلات آسیب پذیر ، قائمشهر ، حکمرانی محلی ، سرمایه اجتماعی