ترمیم و احیای بافت های فرسوده شهری با رویکرد تلفیق فناوری نوین و معماری بومی

احیای بافت های فرسوده شهری یکی از راهبردهای کلیدی در تحقق توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی شهری به شمار می رود. پژوهش حاضر با هدف ارائه الگویی جامع برای ترمیم و بازآفرینی بافت های فرسوده، بر مبنای تلفیق فناوری های نوین ساخت وساز با حفظ هویت و ویژگی های معماری بومی انجام گرفته است. روش تحقیق به صورت ترکیبی (میدانی–تحلیلی) طراحی شده و مطالعه موردی آن در محله تاریخی سنگ تراش های شهر بابل صورت پذیرفته است. داده ها از طریق مشاهده میدانی، مصاحبه با ساکنان و تحلیل کالبدی فضاها گردآوری و با رویکرد تحلیلی بررسی شدند. نتایج پژوهش نشان داد که به کارگیری مصالح سبک، مدولار و سازگار با اقلیم در کنار عناصر سنتی همچون ایوان، حیاط مرکزی و جداره های نیمه شفاف، ضمن افزایش تعاملات اجتماعی و ارتقای آسایش حرارتی، باعث کاهش حدود ۳۰ درصدی هزینه های نگهداری و افزایش رضایت مندی ساکنان شده است. این یافته ها بیانگر آن است که احیای موفق بافت های فرسوده در گرو پیوند میان فناوری های نوین و دانش سنتی معماری بوده و دستیابی به پایداری فرهنگی، زیست محیطی و فنی در گرو این هم افزایی می باشد.

کلیدواژه ها:

بافت فرسوده ، احیای شهری ، فناوری نوین ، معماری بومی ، پایداری فرهنگی