نقش خودکارآمدی تحصیلی و عوامل انگیزشی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی نقش عوامل انگیزشی و خودکارآمدی تحصیلی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان دختر مقطع متوسطه شهر تبریز بود. بدین منظور از جامعه آماری دانش آموزان متوسطه ناحیه ۵ شهر تبریز، نمونه ای به تعداد ۳۰۰ دانش آموز به صورت نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای و بر اساس جدول مورگان انتخاب شد. آزمودنی ها، پرسشنامه ی عملکرد تحصیلی فام و تیلور(۱۹۹۹)، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی موریس (۲۰۰۲) و مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (۱۹۸۱) را تکمیل نمودند. داده های به دست آمده با استفاده از روش های آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون استاندارد در spss۲۴ تجزیه و تحلیل شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش تحصیلی با عملکرد تحصیلی رابطه مثبت معنادار وجود داشت(۰۵/۰>p). همچنین نتایج رگرسیون نشان داد که خودکارآمدی تحصیلی با قدرت بالا و بهتر از انگیزش تحصیلی می-تواند، عملکرد تحصیلی را به طور معنی داری پیش بینی کند. بر اساس نتایج می توان گفت: افرادی که خودکارآمدی تحصیلی و انگیزش بیشتری دارند توانایی بیشتری برای موفقیت در محیط مدرسه داشته و از عملکرد تحصیلی بالاتری برخوردارند.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، خودکارآمدی ، انگیزش.