تحلیل جامع تاثیرات هوش مصنوعی بر نظام آموزش و پرورش: مرور ادبیات، فرصت ها و چالش ها

ظهور هوش مصنوعی (AI) به عنوان یکی از پیشران های بنیادین انقلاب صنعتی چهارم، پارادایم های سنتی آموزش و پرورش را با چالشی ساختاری و بنیادین مواجه کرده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نظام مند و انتقادی ابعاد حضور هوش مصنوعی در مدارس، با اتخاذ رویکرد مروری-تحلیلی تدوین شده است. در این مقاله، ضمن واکاوی متون نظری پیشرو و اسناد راهبردی، فرصت های تحول آفرینی نظیر شخصی سازی یادگیری، سیستم های آموزش هوشمند (ITS) و تحلیل های پیش بینانه یادگیری، مورد بررسی قرار گرفته اند. هم زمان، محورهای بحرانی همچون سوگیری های الگوریتمیک، تهدیدهای مربوط به حریم خصوصی، شکاف دیجیتال و تغییر در ماهیت عاملیت معلم از منظر اخلاقی و پداگوژیک مورد نقد و تحلیل قرار گرفته اند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که ادغام موفق هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، مستلزم گذار از نگاه ابزارمحور به رویکردی استراتژیک و بازتعریف جامع سواد دیجیتال در سطوح نهادی است. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که AI نباید به عنوان جایگزینی برای نقش انسانی، بلکه باید به عنوان یک «شریک تکاملی» در خدمت ارتقای کیفیت یادگیری و تحقق عدالت آموزشی در عصر دیجیتال به کار گرفته شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در آموزش ، یادگیری شخصی سازی شده ، تحول پارادایم ، اخلاق الگوریتمیک ، پداگوژی مدرن.