تاثیر رهبری تحول آفرین بر توانمندسازی شناختی در کارکنان سازمان بسیج سازندگی استان بوشهر

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 23

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_PAYA-8-91_160

تاریخ نمایه سازی: 28 مرداد 1405

چکیده مقاله:

هدف اصلی این پژوهش، بررسی تاثیر رهبری تحول آفرین بر توانمندسازی روان شناختی کارکنان در سازمان بسیج سازندگی استان بوشهر است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی–پیمایشی و مقطعی است که داده های آن به دو صورت کتابخانه ای و میدانی گردآوری شده اند. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه کارکنان و مدیران سازمان بسیج سازندگی استان بوشهر به تعداد ۱۳۸ نفر بوده که به صورت تمام شمار محاسبه و منظور گردید. ابزار گردآوری داده ها، دو پرسشنامه استاندارد رهبری تحول آفرین هلالات و همکاران (۲۰۲۳) با ۱۶ گویه و توانمندسازی روان شناختی سایفرت و همکاران (۲۰۲۲) با ۱۲ گویه بر اساس طیف پنج درجه ای لیکرت بود. روایی محتوایی و سازه (تحلیل عاملی تاییدی) و پایایی ابزارها (ضریب آلفای کرونباخ بالای۷/۰) مورد تایید قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از نرم افزارهای SPSS نسخه ۲۲ و SmartPLS نسخه ۳ و به روش مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته های حاصل از تحلیل مدل ساختاری نشان داد که رهبری تحول آفرین بر توانمندسازی روان شناختی کارکنان سازمان بسیج سازندگی استان بوشهر تاثیر مثبت و معناداری دارد. همچنین در بررسی فرضیه های فرعی، تاثیر مثبت و معنادار تمامی ابعاد رهبری تحول آفرین شامل «نفوذ آرمانی»، «انگیزش الهام بخش»، «تحریک فکری» و «ملاحظه فردی» بر توانمندسازی روان شناختی کارکنان تایید شد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که مدیران سازمان بسیج سازندگی استان بوشهر می توانند با به کارگیری سبک رهبری تحول آفرین، ایجاد چشم انداز روشن، به چالش کشیدن ذهنی کارکنان و توجه به نیازهای فردی آنان، احساس معنا، خودمختاری، شایستگی و اثرگذاری (ابعاد توانمندسازی روان شناختی) را در کارکنان تقویت کنند. این امر ضمن کاهش تمایل به ترک خدمت، کارایی سازمان را در اجرای ماموریت های عمرانی، محرومیت زدایی و جلب مشارکت های مردمی ارتقا می بخشد.

نویسندگان

محسن موسایی

۱- دانشیار گروه مدیریت، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران

علی جمشیدی

۲- دانشجو کارشناسی ارشد رشته مدیریت دولتی، توسعه منابع انسانی دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران