تاثیر داستان گویی دیجیتال بر تقویت مهارت های روایت پردازی و خودبیانگری در دانش آموزان دوره ابتدایی

داستان گویی دیجیتال، به عنوان یک رویکرد آموزشی نوآورانه، تلفیقی بدیع از هنر کهن روایت گری و فناوری های چندرسانه ای عصر حاضر است. این مقاله با هدف واکاوی عمیق و نظام مند تاثیر داستان گویی دیجیتال بر تقویت مهارت های روایت پردازی و خودبیانگری در دانش آموزان دوره ابتدایی نگاشته شده است. در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش پرورش فراگیرانی روبه رو هستند که نه تنها مصرف کنندگان منفعل اطلاعات، بلکه خالقان فعال، نقادان آگاه و راویان توانمند خویشتن باشند. در این راستا، داستان گویی دیجیتال با ماهیت چندوجهی، تعاملی و دانش آموزمحور خود، بستری منحصربه فرد برای دستیابی به این اهداف متعالی فراهم می آورد. این پژوهش از نوع مروری نظام مند بود می باشد. نتایج به روشنی نشان می دهد که داستان گویی دیجیتال از طریق سازوکارهایی مانند کاربرد چندرسانه ای برای شخصیت پردازی و فضاسازی غنی، با فراهم آوردن بستری امن برای کاوش در تجارب زیسته، فرافکنی عواطف و خلق «متون هویت»، به شکوفایی خودبیانگری، تقویت صدای شخصی و شکل گیری هویت روایی مثبت در دانش آموزان کمک شایانی می کند. نتیجه نهایی آن است که داستان گویی دیجیتال نه یک ابزار کمک آموزشی، بلکه یک ضرورت پداگوژیک برای هم راستاسازی آموزش با زیست جهان دیجیتال کودکان امروز و پرورش سوادهای چندگانه مورد نیاز برای شهروندی در قرن بیست ویکم است.

کلیدواژه ها:

داستان گویی دیجیتال ، روایت پردازی ، خودبیانگری ، هویت روایی ، فناوری آموزشی