کاربست روش پدیدارشناسی توصیفی در فهم تجارب زیسته دانشجویان از آموزش مجازی در دوران پساکرونا

مقاله حاضر به کاربست روش پدیدارشناسی توصیفی برای فهم تجارب زیسته دانشجویان از آموزش مجازی در دوران پساکرونا پرداخته است. این روش کیفی که ریشه در فلسفه هوسرل دارد، بر توصیف بی واسطه تجربه و کنارگذاشتن پیش فرض های نظری تاکید می کند. پژوهش حاضر نشان می دهد که در پساکرونا، آموزش مجازی دیگر یک ضرورت اضطراری نیست و تجربه دانشجویان رنگ و بوی «انتخاب» و «مقایسه با حضوری» دارد. پژوهشگر با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته و پرسش های باز، به سراغ روایت های جزئی از لحظات عینی می رود و با تکنیک «پرسش گری افقی» از کلیشه های زبانی عبور می کند. تحلیل داده ها با روش اصلاح شده کلایزی انجام می شود و شامل استخراج عبارات معنادار، کدگذاری و دسته بندی مضامین است. برای نمونه، عبارت هایی چون «حس می کنم در کلاس غایب هستم اما حضور دارم» به مضمون «حضور دوپاره» و سپس به ساختار «دوشقتی بودن تجربه یادگیری مجازی» منجر می شوند. مقاله به جنبه زمانی تجربه توجه ویژه دارد و معتقد است دانشجویان در پساکرونا، تجربه کنونی را با خاطرات دوران کرونا مقایسه می کنند و این مقایسه نشان می دهد که ماهیت یک پدیده در نسبت آن با زمینه و زمانه معنا می یابد. در بخش اعتبارسنجی، رویکرد «تاییدپذیری تعاملی» پیشنهاد می شود که شامل بازبینی یافته ها توسط مشارکت کنندگان و جلسات گروهی است. مقاله همچنین به مزایای روش در کشف لایه های پنهان تجربه و محدودیت هایی مانند دشواری تعلیق پیش فرض ها و تعمیم ناپذیری نتایج اشاره دارد. در نهایت، نتیجه گیری می کند که پدیدارشناسی توصیفی با حساسیت به جزئیات، امکان دیدن بدیهیات نادیده شده را فراهم می کند و پلی بین دنیای ذهنی دانشجویان و نظام آموزشی می سازد و می تواند به سیاست گذاران در طراحی محیط های یادگیری پویاتر و عادلانه تر کمک کند.

کلیدواژه ها:

پدیدار شناسی توصیفی ، تجارب زیسته ، آموزش مجازی ، پساکرونا ، دانشجویان