برنامه ریزی راهبردی زیست پذیری در سکونتگاه های خودانگیخته شهری (مطالعه موردی: اسلام آباد - تهران)

امروزه باتوجه به افزایش جمعیت و همچنین افزایش زندگی شهری شاهد شکل گیری سکونتگاه های خودانگیخته و غیررسمی در تمام کشورهای جهان هستیم. البته این مساله در کشورهای درحال توسعه بیشتر دیده می شود. این سکونتگاه ها بنا به طبیعت خود با انواع مشکلات روبرو هستند. در این میان انگاره زیست پذیری با ابعاد اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و محیط زیستی می تواند برای حل مشکلات چنین سکونتگاه هایی موثر واقع شود. هدف تحقیق حاضر، برنامه ریزی راهبردی محله اسلام آباد شهر تهران بر اساس زیست پذیری شهری می باشد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی - تحلیلی و از نظر روش کمی و کیفی می باشد. روش های گردآوری داده ها اسنادی - میدانی و ابزار پژوهش مشاهده و پرسش نامه بوده است. جامعه آماری در مرحله اول ساکنان محله اسلام آباد و پس از آن کارشناسان و نخبگان هستند. تعداد نمونه با استفاده از فرمول کوکران ۳۷۵ نفر محاسبه شد که به روش تصادفی نمونه گیری شده اند که روایی آن به صورت صوری و پایایی آن با آلفای کرونباخ که تمامی معیارها بالای ۷ می باشد به تایید رسیده است. در تجزیه وتحلیل داده ها از آماره های توصیفی و استنباطی و نرم افزارهای SPSS, Excle و همچنین از تکنیک SWOT برای ارزیابی عوامل داخلی و خارجی و مدل QSPM برای اولویت بندی راهبردهای به دست آمده استفاده شده است. نتایج تحقیق نشان می دهد، بیشترین ضعف ها به ترتیب در بخش کالبدی، محیط زیستی، اقتصادی و اجتماعی از جمله فرسودگی واحدهای مسکونی، نامناسب بودن زیرساخت ها می باشد. همچنین مهم ترین قوت محله موقعیت ویژه آن و شرایط آب وهوایی و فضای سبز می باشد. راهبردهای به دست آمده از نوع WO (حداقل - حداکثر) می باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی راهبردی ، زیست پذیری ، سکونتگاه خودانگیخته ، اسلام آباد