مدلی بر سنجش اثربخشی متغیرهای ساختاری سازمان شهرداری تهران در پیش بینی نتایج ارزیابی عملکرد

هدف پژوهش حاضر، طراحی و آزمون مدلی برای سنجش اثربخشی متغیرهای ساختاری بر پیش بینی نتایج ارزیابی عملکرد در سازمان شهرداری تهران است. در محیط های دیوان سالارانه و پیچیده ای همچون شهرداری ها، ضعف در طراحی ساختار سازمانی اغلب به ناکارآمدی نظام های ارزیابی عملکرد منجر می شود. این پژوهش با رویکردی کمی و از نوع همبستگی-پیمایشی، به دنبال تبیین این شکاف است. جامعه آماری پژوهش را مدیران و کارشناسان ارشد شهرداری تهران تشکیل می دهند که با روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای استاندارد بود که روایی آن از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. در این مطالعه، متغیرهای ساختاری کلان (شامل رسمیت، پیچیدگی و تمرکز) به عنوان متغیرهای مکنون مستقل و نتایج ارزیابی عملکرد (شامل شاخص های کارایی، اثربخشی و رضایت ذی نفعان) به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شدند. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است و رابطه معناداری میان ابعاد ساختار سازمانی و نتایج ارزیابی عملکرد وجود دارد. به طور مشخص، رسمیت گرایی افراطی و تمرکز بالای تصمیم گیری تاثیر معکوس و معناداری بر اثربخشی نتایج عملکرد داشته اند، در حالی که پیچیدگی عمودی تاثیر مثبتی بر دقت ارزیابی نشان داد. مدل نهایی ارائه شده می تواند به عنوان ابزاری تشخیصی برای مدیران شهری جهت بازطراحی ساختار سازمانی به منظور بهبود مستمر عملکرد به کار رود.

کلیدواژه ها:

متغیرهای ساختاری ، ارزیابی عملکرد ، شهرداری تهران ، مدل سازی معادلات ساختاری ، رسمیت سازمانی.