نقش طرحواره های آسیب پذیری در تداوم اختلال های استرس پس از سانحه (PTSD) در بزرگسالان آسیب دیده از تروماهای دوران کودکی

چکیده (زمینه و هدف: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یکی از پیامدهای رایج تروماهای دوران کودکی است که در بسیاری از موارد به صورت مزمن در بزرگسالی تداوم می یابد. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش طرحواره های ناسازگار اولیه، به ویژه «طرحواره آسیب پذیری نسبت به ضرر و بیماری»، در تداوم و شدت بخشی به علائم PTSD در بزرگسالانی که سابقه تروما در کودکی داشته اند، انجام شده است.روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و تحلیل مسیر است. جامعه آماری شامل بزرگسالان دارای سابقه تروما (بدرفتاری جسمی، جنسی یا عاطفی) است که علائم PTSD را نشان می دهند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه طرحواره یانگ (YSQ) و مقیاس نمره گذاری PTSD (PCL-۵) و پرسشنامه کودک آزاری (CTQ) می باشد.یافته ها: یافته های تحلیل نشان می دهد که تروماهای دوران کودکی از طریق شکل دهی به طرحواره های حوزه «بریدگی و طرد» و به ویژه طرحواره «آسیب پذیری»، پیش بینی کننده معنادار تداوم علائم PTSD هستند. طرحواره آسیب پذیری با ایجاد گوش بزنگی بیش ازحد و ارزیابی فاجعه بار از رویدادها، مانع از پردازش شناختی تروما شده و چرخه ی اجتناب را تقویت می کند.نتیجه گیری: نتایج حاکی از آن است که در درمان PTSD ناشی از تروماهای پیچیده دوران کودکی، مداخلات نباید صرفا بر کاهش علائم متمرکز باشند، بلکه اصلاح طرحواره های زیربنایی آسیب پذیری برای جلوگیری از عود و تداوم اختلال، ضرورتی بنیادین دارد.)

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار اولیه ، آسیب پذیری نسبت به ضرر ، اختلال استرس پس از سانحه PTSD ، تروماهای دوران کودکی ، روان درمانی طرحواره محور