دوگانگی احترام-سکوت در محیط کار چندنسلی: تبیین نقش مدیر به مثابه مترجم بین نسلی در سازمان های ایرانی مورد مطالعه

سازمان های چندنسلی برای حفظ تجربه کارکنان باسابقه و بهره گیری از ایده های کارکنان جوان تر به احترام متقابل نیاز دارند؛ بااین حال، در ساختارهای دارای فاصله قدرت، همان هنجار احترام ممکن است با عدم مخالفت هم معنا و به خودسانسوری تبدیل شود. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی–تفسیری، سازوکارهای تبدیل احترام به صدای سازنده یا سکوت را بررسی و نقش مدیر را به مثابه مترجم بین نسلی مفهوم پردازی می کند. داده ها از ۲۰ مصاحبه نیمه ساختاریافته با مدیران و کارکنان سه گروه عملیاتی X، Y و Z در سازمان های دولتی و خصوصی تهران گردآوری شد. تحلیل مطالعه مادر با فرایند شش مرحله ای براون و کلارک و منطق کدبوک محور، ۲۸۴ کد اولیه، ۸۶ کد تجمیع یافته، ۵۲ مضمون پایه، ۱۳ مضمون سازمان دهنده و چهار مضمون فراگیر تولید کرد. مقاله حاضر بازتحلیلی متمرکز از قطعات مرتبط با احترام، قدرت، صدا، رهبری و انتقال دانش است. یافته ها نشان داد احترام هنگامی سرمایه رابطه ای بود که شان و دانش هر دو سوی رابطه را به رسمیت می شناخت؛ اما هنگامی سکوت زا می شد که احترام به فرد ارشد با مصونیت او از نقد پیوند می خورد. مدیر مترجم از سه مسیر عمل می کند: ترجمه معنایی برای کاهش سوءبرداشت، ترجمه رابطه ای برای متقارن کردن احترام و اعتماد، و ترجمه رویه ای برای تثبیت حق اظهارنظر در قواعد سازمانی. منتورینگ دوطرفه، تیم های چندنسلی، بازخورد مستمر و کانال های امن صدا این نقش را نهادینه می کنند. نتیجه آنکه مسئله اصلی تفاوت نسل ها به خودی خود نیست، بلکه چگونگی پیکربندی رابطه احترام، قدرت و صداست.

کلیدواژه ها:

دوگانگی احترام–سکوت ، تنوع نسلی ، صدای کارکنان ، مدیر مترجم بین نسلی ، انتقال دانش