سنجش مولفه های زیست پذیری شهری در بافت های تاریخی با رویکرد ارتقای تعاملات اجتماعی مطالعه موردی: کلانشهر تبریز

زیست پذیری در بافت های تاریخی، فراتر از حفاظت فیزیکی از کالبد، به معنای بازآفرینی «روح زندگی» در پیوندهای انسانی است؛ به طوری که با تقویت عرصه های عمومی پیاده مدار و حفظ مقیاس انسانی فضاها، بستر مناسبی برای حضور مداوم شهروندان فراهم شود. در این رویکرد، ارتقای تعاملات اجتماعی از طریق نوسازی خردمندانه و بازگرداندن عملکردهای متنوع به هسته های کهن محقق می شود تا با پیوند زدن حافظه تاریخی مکان به نیازهای روزمره ساکنان، احساس تعلق و امنیت روانی در محیط افزایش یابد. در نهایت، با تبدیل بافت های تاریخی از فضاهای ایستا و موزه ای به پهنه هایی پویا و «مردم محور»، تعاملات خودبه خودی میان اقشار مختلف جامعه تسهیل شده و پایداری اجتماعی به عنوان رکن اصلی زیست پذیری در بافت های تاریخی تضمین می گردد. هدف پژوهش حاضر، سنجش مولفه های زیست پذیری شهری در بافت های تاریخی با رویکرد ارتقای تعاملات اجتماعی مطالعه موردی: کلانشهر تبریز می باشد. تحقیق حاضر به لحاظ هدف، نظری کاربردی و از نظر ماهیت و روش، توصیفی – تحلیلی می باشد. در تنظیم اطلاعات و محاسبات در این پژوهش از ابزارها و روش بهترین و بدترین استفاده شده است. با توجه به چالش های موجود در بافت های کهن شهری و لزوم بهبود کیفیت زندگی ساکنان، این مطالعه تلاش می کند تا ابعاد زیست پذیری از جمله دسترسی، امنیت، سرزندگی و حس تعلق را در پیوند با تقویت روابط اجتماعی ارزیابی نماید. برای دستیابی به این هدف و وزن دهی دقیق به شاخص های استخراج شده، از روش تصمیم گیری چندمعیاره «بهترین-بدترین» (BWM) استفاده شده است که قابلیت بالایی در کاهش خطای داوری خبرگان و دستیابی به وزن های قابل اعتماد دارد. نتایج این پژوهش ضمن شناسایی اولویت ها و متغیرهای کلیدی موثر بر زیست پذیری بافت تاریخی تبریز، راهکارهایی راهبردی برای سیاست گذاران شهری ارائه می دهد تا با بازآفرینی فضاهای عمومی و تقویت بسترهای تعامل، پایداری اجتماعی را در این مناطق تاریخی احیا کنند.