تحلیل هم افزایی حمل و نقل هوشمند و گردشگری در ارتقای زیست پذیری شهری (مطالعه موردی: شهر تبریز)

حمل ونقل هوشمند با استفاده از فناوری هایی مانند سامانه های کنترل ترافیک، بلیت الکترونیکی، اطلاعات لحظه ای مسیرها و مدیریت هوشمند ناوگان، باعث کاهش زمان سفر، آلودگی هوا و اتلاف انرژی در شهرها می شود. این نوع حمل ونقل دسترسی شهروندان به خدمات شهری، محل کار، مراکز آموزشی و درمانی را آسان تر می کند و در نتیجه رضایت عمومی و کیفیت زندگی شهری را افزایش می دهد. از سوی دیگر، گردشگری شهری زمانی که به صورت برنامه ریزی شده و پایدار توسعه یابد، می تواند به رونق اقتصادی، ایجاد اشتغال، تقویت هویت فرهنگی و بهبود زیرساخت های شهری کمک کند. ترکیب حمل ونقل هوشمند و گردشگری کارآمد باعث می شود گردشگران راحت تر، سریع تر و با هزینه کمتر در شهر جابه جا شوند و تجربه بهتری از فضاهای شهری داشته باشند. هدف پژوهش تحلیل هم افزایی حمل و نقل هوشمند و گردشگری در ارتقای زیست پذیری شهری (مطالعه موردی: شهر تبریز) می باشد. این پژوهش ازنظر هدف، کاربردی - نظری و ازنظر روش، توصیفی– تحلیلی است. اطلاعات و داده های موردنیاز از طریق روش کتابخانه ای جمع آوری شده است در این پژوهش از مدل دیمتل فازی استفاده شده است. با توجه به پیچیدگی روابط میان شاخص های زیست پذیری و نقش کلیدی فناوری های نوین در مدیریت جریان های گردشگری، از روش «دیمتل فازی» برای شناسایی ساختار علی و معلولی و تعیین میزان تاثیرگذاری و تاثیرپذیری هر یک از معیارهای پژوهش استفاده شده است. این رویکرد به دلیل توانمندی در مدیریت عدم قطعیت قضاوت های کارشناسی، امکان درک دقیق تر روابط درونی بین سیستم حمل ونقل هوشمند و پایداری گردشگری را فراهم می آورد. نتایج این تحلیل ضمن تبیین وزن و اهمیت هر مولفه، مسیرهای استراتژیک برای سیاست گذاران شهری تبریز جهت کاهش بار ترافیکی و بهبود کیفیت زندگی شهروندان در تعامل با نیازهای گردشگران را ترسیم نموده و الگویی عملیاتی برای تبدیل تبریز به یک مقصد گردشگری هوشمند و زیست پذیر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

حمل و نقل هوشمند ، گردشگری ، زیست پذیری شهری ، شهر تبریز ، دیمتل فازی