الگوی ساختاری بازآفرینی عاملیت اپیستمی و سواد انتقادی الگوریتمی در پناه همزیستی شناختی انسان و هوش مصنوعی: مدل سازی معادلات ساختاری چندسطحی در آموزش عالی علوم انسانی

این مطالعه مروری با هدف مقایسه تاثیر دو رویکرد «همزیستی شناختی دیالکتیک» و «تعامل پاسخ محور صلب» هوش مصنوعی بر بازآفرینی عاملیت اپیستمی (استقلال معرفتی) و سواد انتقادی الگوریتمی یادگیرندگان در حوزه علوم انسانی انجام شده است. با بررسی مقالات، اسناد مدون و تحقیقات مرتبط بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، نحوه تاثیر هر یک از این رویکردها بر انگیزه، خلاقیت، تفکر واگرا و هویت شناختی نخبگان ارزیابی شده است. نتایج نشان می دهد که همزیستی شناختی دیالکتیک (مدل تعاملی سقراطی) بهبود چشمگیر در رفتارهای حرفه ای، خودتنظیمی و خلاقیت دانشجویان دارد و به عنوان داربست بندی فراشناختی عمل می کند، در حالی که تعامل پاسخ محور و انفعالی با مگا الگوریتم ها ممکن است منجر به آتروفی فراشناختی ، تنبلی شناختی و کاهش انعطاف پذیری و عاملیت بومی در محیط کار علمی گردد. این مطالعه تاکید می کند که انتخاب سبک تعاملی مناسب می تواند رفتار شغلی پویا را تقویت کند و در نتیجه بهره وری و استقلال آکادمیک آموزش عالی را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

همزیستی شناختی دیالکتیک ، تعامل پاسخ محور ، عاملیت اپیستمی ، سواد انتقادی الگوریتمی ، سازمان دانشگاهی.