تاثیر آموزش مهارت های حرکتی بنیادی بر یادگیری رشته های ورزشی در مقطع ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش مهارت های حرکتی بنیادی (شامل جابه جایی، کنترل شیء و پایداری) بر میزان یادگیری رشته های ورزشی منتخب (فوتبال، بسکتبال و دو و میدانی) در دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شد. با توجه به اینکه سال های اولیه دبستان، دوره طلایی رشد حرکتی محسوب می شود، این مسئله مطرح است که آیا تقویت این مهارت ها می تواند به عنوان سکوی پرتابی برای یادگیری موثرتر ورزش های تخصصی عمل کند یا خیر. روش پژوهش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. از بین دانش آموزان پسر پایه سوم ابتدایی منطقه ۲ تهران، ۶۰ نفر با نمونه گیری خوشه ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۲ جلسه (هر جلسه ۴۵ دقیقه، هفته ای سه بار) برنامه تمرینی مهارت های حرکتی بنیادی را همراه با تمرینات معمول تربیت بدنی دریافت کردند؛ گروه کنترل صرفا برنامه رایج مدرسه را دنبال نمود. ابزار سنجش شامل آزمون رشد حرکتی درشت (اولریخ–نسخه سوم) برای ارزیابی مهارت های بنیادی و آزمون های محقق ساخته ی عملکرد ورزشی (شامل دریبلینگ بسکتبال، دریبلینگ فوتبال، پرتاب توپ از بالای شانه و پرش طول) بود که روایی محتوایی آن توسط ۵ متخصص تربیت بدنی تایید و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰٫۸۹ محاسبه شد. داده ها با تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) تحلیل شدند. آموزش هدفمند مهارت های حرکتی بنیادی، پایه های عصب حرکتی و ادراکی لازم برای اجرای حرکت های تخصصی ورزشی را تقویت می کند و می تواند به عنوان یک الزام جدانشدنی در برنامه درسی تربیت بدنی دوره ابتدایی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های حرکتی بنیادی ، یادگیری ورزشی ، دوره ابتدایی ، رشد حرکتی.