تاثیر روش تدریس همیاری (یادگیری مشارکتی) بر یادگیری مهارت های ورزشی و مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان دختر/پسر متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس همیاری (یادگیری مشارکتی) بر یادگیری مهارت های ورزشی و مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان دختر و پسر دوره متوسطه اول انجام شده است. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و بر پایه مطالعه منابع علمی و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی، به تبیین مبانی نظری یادگیری مشارکتی و بررسی نقش آن در آموزش تربیت بدنی پرداخته است. نتایج بررسی ها نشان داد که روش تدریس همیاری، با تاکید بر تعامل، همکاری، مسئولیت مشترک، بازخورد همسالان و مشارکت فعال، زمینه یادگیری عمیق تر و پایدارتر مهارت های ورزشی را فراهم می کند. در این شیوه، دانش آموزان از طریق فعالیت های گروهی، مشاهده عملکرد یکدیگر، تبادل تجربه و حل مسائل مشترک، مهارت های حرکتی را با کیفیت بیشتری فرا می گیرند و انگیزه بیشتری برای حضور و مشارکت در کلاس های تربیت بدنی پیدا می کنند. همچنین یافته ها نشان داد که یادگیری مشارکتی در تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی، همکاری، احترام متقابل، پاسخگویی، رعایت قوانین، همدلی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان نقش موثری دارد و زمینه رشد اخلاقی و اجتماعی آنان را فراهم می سازد. بر این اساس، استفاده از روش تدریس همیاری در کلاس های تربیت بدنی می تواند ضمن افزایش کیفیت آموزش مهارت های ورزشی، به تحقق اهداف تربیتی مدارس و پرورش دانش آموزانی مسئول، مشارکت جو و برخوردار از شایستگی های اجتماعی کمک کند. ازاین رو، به معلمان و برنامه ریزان آموزشی پیشنهاد می شود این رویکرد را به عنوان یکی از روش های موثر تدریس در دوره متوسطه اول مورد توجه قرار دهند‎.‎

کلیدواژه ها:

یادگیری مشارکتی ، روش تدریس همیاری ، مهارت های ورزشی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، تربیت بدنی ، دانش آموزان دوره متوسطه اول