تحلیل آماری معماری کنترل حرارت برای دوربین های با وضوح بالا در ماهواره های کوچک

با افزایش نیاز به تصویربرداری دقیق، سریع و با وضوح بالا از سطح زمین، استفاده از ماهواره های کوچک در نقش حامل محموله های تصویربرداری مرئی گسترش چشمگیری یافته است. دستیابی به وضوح مکانی کمتر از ۱۰ متر به ویژه در محدوده ۱ تا ۵ متر مستلزم پایداری حرارتی و مکانیکی بسیار دقیق در مجموعه اپتومکانیکال دوربین است. این در حالی است که ماهواره های کوچک به دلیل محدودیت های جدی در جرم، حجم، توان الکتریکی، و محیط حرارتی متغیر مدار LEO، با چالش های جدی در کنترل حرارت مواجه اند. ازاین رو طراحی معماری حرارتی برای دوربین، به یکی از حیاتی ترین بخش های توسعه ماهواره های تصویربرداری تبدیل شده است. در این پژوهش، یک تحلیل آماری و تطبیقی از ۲۶ نمونه ماهواره تصویربرداری با جرم کمتر از ۱۵۰ کیلوگرم که از سال ۲۰۱۰ به بعد پرتاب شده، انجام شده است. این بررسی با هدف شناسایی الگوهای مشترک و تفاوت های کلیدی در روش های غیرفعال و فعال کنترل حرارت دوربین ها (عایق کاری، پوشش های حرارتی، مواد با ضریب انبساط حرارتی پایین (CTE)، هیترها، لوله های حرارتی و رادیاتورها) صورت گرفته است. نتایج به استخراج یک معماری پیشنهادی برای طراحی سیستم کنترل حرارت دوربین های اپتیکی جهت پایش زمین در ماهواره های کوچک منجر می شود و می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مفهومی و اعتبارسنجی اولیه پروژه های مشابه در ایران مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ماهواره کوچک ، تصویربرداری فضایی ، دوربین با وضوح بالا ، کنترل حرارت ، طراحی حرارتی