نقش آموزش در ارتقای حکمرانی و کیفیت زندگی در محیط شهر هوشمند

مفهوم شهر هوشمند (Smart City) به عنوان یک چارچوب نوآورانه برای حل چالش های شهری پیچیده ظهور کرده است. این چارچوب بر ادغام فناوری های اطلاعات و ارتباطات (ICT) با زیرساخت های شهری استوار است، اما موفقیت پایدار آن به طور فزاینده ای به عنصر انسانی، به ویژه "شهروندان هوشمند" (Smart Citizens) وابسته است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی آموزش در توسعه این شهروندان، تقویت حکمرانی هوشمند (Smart Governance) و در نهایت ارتقای کیفیت زندگی شهری می پردازد. حکمرانی هوشمند که بر چهار ستون (دولت، اقتصاد، جامعه، محیط زیست) استوار است، نیازمند مشارکت فعال و آگاهانه شهروندان است که این امر مستلزم سواد دیجیتال، تفکر انتقادی و مهارت های شهروندی فعال است. این پژوهش با استفاده از یک رویکرد تحلیلی-توصیفی و مرور نظام مند ادبیات، نشان می دهد که آموزش نه تنها به عنوان ابزاری برای پذیرش فناوری، بلکه به عنوان مکانیزمی برای تضمین شمولیت، کاهش شکاف دیجیتال و مشروعیت بخشی به فرآیندهای تصمیم گیری در محیط هوشمند عمل می کند. نتایج نشان می دهد که برنامه های آموزشی هدفمند که بر سواد رسانه ای، اخلاق داده ها و مشارکت مدنی تمرکز دارند، برای گذار موفق به حکمرانی کارآمدتر و دستیابی به کیفیت زندگی بهتر در شهرهای آینده ضروری هستند.

کلیدواژه ها:

شهر هوشمند ، حکمرانی هوشمند ، شهروند هوشمند ، آموزش دیجیتال ، کیفیت زندگی