مقایسه تطبیقی مدیریت شرایط اضطرار در ایران با کشورهای منتخب

مدیریت شرایط اضطرار از اهمیتی بالایی برخوردار است تا بتوان به خوبی بحران ها را مدیریت کرد. این پژوهش به بررسی مدیریت شرایط اضطرار در کشور ایران و مقایسه آن با کشورهای ژاپن، آمریکا، استرالیا و نروژ پرداخته شده است. چارچوب تحلیلی بر اساس چرخه کامل مدیریت اضطرار و مولفه های کلیدی ساختار حکمرانی، اجرایی و مشارکت طراحی شد. یافته های تحقیق حاکی از یک شکاف ساختاری معنادار بین نظام ایران و کشورهای منتخب است. این شکاف عمدتا ریشه در تمرکزگرایی شدید، قوانین واکنش محور و کلی، و فقدان زیرساخت اطلاعاتی یکپارچه در ایران دارد. در حالی که کشورهای موفق با اتخاذ رویکرد حکمرانی ریسک و تمرکز بر فازهای پیشگیرانه، تاب آوری را افزایش می دهند، نظام ایران همچنان بر مدیریت واکنشی و فاز پاسخ متمرکز است. همچنین، الگوی حکمرانی غیرمتمرکز و به کارگیری سیستم فرماندهی حادثه استاندارد (ICS) در کشورهای نمونه، امکان پاسخ سریع و هماهنگ را فراهم می آورد، در حالی که در ایران موازی کاری نهادی و نبود فرماندهی واحد، کارایی عملیاتی را کاهش می دهد. نتیجه گیری نهایی تحقیق نشان می دهد که ارتقای نظام مدیریت بحران ایران مستلزم تغییر پارادایم از مدیریت بحران به حکمرانی ریسک است. این انتقال نیازمند بازنگری اساسی در قوانین به سوی شفافیت و ضمانت اجرا، واگذاری اختیار به سطوح محلی در چارچوب یک سیستم فرماندهی ملی یکپارچه، و سرمایه گذاری کلان در زیرساخت داده های مکانی (SDI) و فناوری های پیش هشدار است. پیاده سازی این راهبردها می تواند پایه های یک جامعه تاب آور را در برابر مخاطرات طبیعی و انسان ساخت استوار کند.

کلیدواژه ها:

کاهش خطر بلایا ، سیستم فرماندهی حادثه ، مدیریت شرایط اضطراری ، مقایسه تطبیقی ، تاب آوری شهری