تعیین تاثیر دیوار سبز هیدروپونیک فعال بر راندمان ذرات معلق PM۲.۵ با استفاده از گیاهان بومی شهر تهران

با توجه به سپری شدن بخش عمده ای از زمان زندگی افراد در فضاهای بسته کیفیت هوای داخلی به یک نگرانی مهم بهداشتی تبدیل شده است. در میان آلاینده های مختلف ذرات معلق PM۲.۵ به دلیل توانایی نفوذ به عمق سیستم تنفسی، اثرات زیانباری بر سلامت دارند. در سال های اخیر استفاده از سامانه های گیاه پالایی و سازه های سبز پرتابل و ثابت در فضاهای داخلی ساختمان و بیرونی به عنوان یکی از رویکردهای نوین در حوزه بهبود کیفیت هوای داخلی و بیرونی مورد توجه زیادی واقع شده است. این پژوهش با هدف ارزیابی عملکرد یک سیستم دیوار سبز هیدروپونیک فعال با استفاده از گیاهان بومی تهران در حذف این ذرات و تعیین شرایط بهینه عملیاتی آن انجام شده است. سیستم مورد مطالعه، متشکل از ۱۶ گلدان با بستر ترکیبی و کشت سه گونه گیاهی بومی رایج پوتوس، برگ خنجری سبز و زاموفیلیا می باشد. عملکرد سیستم در حذف PM۲.۵ تحت تاثیر دو متغیر اصلی سرعت جریان عمقی هوا در بستر (Vdeep) در چهار سطح و غلظت ورودی آلاینده در چهار سطح در یک محفظه آزمایشگاهی استاندارد بررسی شد. راندمان حذف تک پاس (SPRE)، نرخ تحویل هوای پاک (CADR) و فاکتور کیفیت (QF) محاسبه و داده ها با استفاده از آزمون های آماری ANOVA و توکی تحلیل شدند. براساس نتایج تحقیق، شرایط عملیاتی بهینه سامانه در سرعت جریان هوا ۱۲/۶۷ فوت بر دقیقه و غلظت (۳۵ میکروگرم بر متر مکعب) نشان داده شد. همچنین عملکرد سیستم در طول زمان پایدار بود و افت معناداری نشان نداد. فاکتور کیفیت سیستم در شرایط بهینه ۰.۰۱ تا ۰.۶۱ محاسبه شد که نشان دهنده تعادل مناسب بین کارایی و مصرف انرژی است.

کلیدواژه ها:

دیوار سبز فعال ، هیدروپونیک ، PM۲.۵ ، کیفیت هوای داخلی ، گیاهان بومی ، بیوفیلتر