تحلیل شکست خط لوله گاز ترش با رویکرد تفکیک مکانیزم های خوردگی و مکانیکی: مطالعه موردی نقش ارتعاشات القایی جریان در ایجاد و رشد ترک

برخلاف تصور رایج اگرچه حضور گاز ترش حاوی سولفید هیدروژن معمولا به عنوان عامل اصلی بروز خوردگی و شکست در خطوط لوله در نظر گرفته می شود اما در برخی موارد عوامل مکانیکی و عملیاتی می توانند نقش غالب تری در ایجاد تخریب ایفا نمایند. در این پژوهش علت بروز ترک در یک خط لوله انتقال گاز ترش مورد بررسی قرار گرفته است. در ابتدا، احتمال وقوع مکانیزم های متداول خوردگی ترش نظیر ترک خوردگی تنشی سولفیدی، ترک خوردگی القایی هیدروژنی و ترک ناشی از هیدروژن با جهت گیری تحت تنش مورد ارزیابی قرار گرفت اما نتایج حاصل از بررسی های میدانی و تحلیل های انجام شده، عدم انطباق این مکانیزم ها با الگوی شکست مشاهده شده را نشان داد. در ادامه با تمرکز بر شرایط بهره برداری مشخص گردید که افزایش دبی جریان بیش از مقدار طراحی منجر به ایجاد ارتعاشات در خط لوله شده است. این ارتعاشات در مجاورت نواحی دارای عیوب جوش از نوع سوختگی و بریدگی کنار جوش، به مرور زمان باعث تمرکز تنش و رشد ترک سطحی گردیده است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که در کنار بررسی مکانیزم های خوردگی توجه به شرایط هیدرودینامیکی و کیفیت ساخت نیز از اهمیت بالایی در تحلیل شکست خطوط لوله برخوردار است.

کلیدواژه ها:

گاز ترش ، تحلیل ، شکست ، مکانیزم ، خوردگی ، ارتعاشات القایی ، خطوط لوله