نقش هوش مصنوعی در پیش بینی جرم و تعارض آن با اصل برائت

پژوهش حاضر به واکاوی چالش های برآمده از استقرار سیستم های هوش مصنوعی در ساختار پلیس پیشگیرانه و تحلیل تقابل ساختاری این ابزارها با اصل برائت می پردازد. هدف اصلی این تحقیق تبیین پارادوکس میان «کارآمدی فناورانه در پیش بینی جرم» و صیانت از حقوق بنیادین متهم در فرآیند دادرسی کیفری است. این مطالعه با روش توصیفی-تحلیلی و با مداقه در مبانی حقوق جزا و جرم شناسی نوین انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که الگوریتم های پیش بین با اتکا به کلان داده ها از طریق جابجایی تمرکز از «عمل ارتکابی» به «وضعیت احتمالی فرد در آینده» عملا مفهوم سنتی شک معقول را مخدوش کرده و نوعی «فرض مجرمیت» را جایگزین اصل برائت می سازند. نتایج حاصله حاکی از آن است که ماهیت غیر شفاف محاسبات الگوریتمیک (جعبه سیاه) و وجود سوگیری های نهفته در داده های اولیه نه تنها منجر به برچسب زنی سیستمی و تبعیض علیه گروه های خاص می گردد بلکه حق دفاع و نظارت قضایی بر ادله را نیز با بن بست مواجه می کند. در نهایت، این نوشتار نتیجه می گیرد که برای جلوگیری از استبداد الگوریتمیک بازتعریف استانداردهای اثبات دلیل و لزوم مداخله مستقیم عامل انسانی در تصمیم سازی های قضایی هوش مصنوعی، ضرورتی انکارناپذیر برای حفظ عدالت کیفری است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پیش بینی ، جرم ، اصل برائت ، دادرسی منصفانه