قواعد قتال در عهد عتیق و قرآن کریم

در جنگ از جمله پدیده هایی است که بشر از آغاز آفرینش با آن پیوندی ناگسستی داشته و دورانی نبوده که ستیزی آن رخ نداده باشد این مسئله جزء افعالی است که جدایی انسان از آن به راحتی متصور نمی شود و از همین رو برترین مسیر تسویق و تحدید آن در راه الهی است تا از میزان آفات آن کاسته شود. لذا مبحث قتال در ادیان ابراهیمی را می توان از اهم مباحث مطالعات تطبیقی به شمار آورد پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی به مطالعه میان قواعد قتال در عهد عتیق و قرآن کریم می پردازد. هدف اصلی تحقیق، تشریح افتراقات در قواعد، فلسفه تشریع قتال نحوه جنگیدن و میزان پایبندی به اصول انسانی و اخلاقی در متون مقدس مقصود است. یافته های پژوهش اثبات می کند که در عهد عتیق جنگ ها با دستور یهوه برپا شده و بر نابودی کامل دشمن فرمان می دهد، دستوری که غیرنظامیان و حیوانات را نیز شامل می گردد لکن در قرآن قتال به عنوان آخرین چاره مطرح بوده و هماره صلح تقدم دارد و بر خلاف کتاب مقدس قرآن فرمان به نابودی نمی دهد. لذا علیرغم نظرات برخی از شرق شناسان در باب خشونت آموزه های قرآن اسلام با توضیح دقیق قواعد مانند حرمت کشتن غیرنظامیان و نسل کشی تاکید بر حقوق اسیران و عدم جواز غارت احکام حکیمانه ای را دارا می باشد. مقایسه آماری کشته شدگان این جنگ ها آشکار می کند که جنگ های نبوی به طور میانگین حدودا هزار و چهارصد کشته از طرفین داشته حال آنکه در جنگ های عهد عتیق آمار جالب توجه بوده و این دلیل صریحی بر ساختار صلح محوری اسلام است. این پژوهش ثابت می کند که مدعای مستشرقان با شواهد و مستندات فقهی، تاریخی و آماری سازگار نیست و اسلام در مبحث قتال و جنگ، مواضع خردمندانه ای را اتخاذ فرموده است.

کلیدواژه ها:

قتال ، عهد عتیق ، قرآن کریم ، جنگ