مستثنیات دین در حقوق ایران با تاکید بر رویه قضایی

موضوع مقاله حاضر مستثنیات دین در حقوق ایران با تاکید بر رویه قضایی می باشد. واژه «دین» از فعل «دان» مشتق شده است برخی از علمای ادب معتقدند که فعل دان فقط در شکل لازم به کار می رود و به کسی که دین را می گیرد دائن اطلاق می گردد و بنابراین دیگر صیغه مدین یا مدیون مورد نخواهد داشت چه اینکه اسم مفعول از فعل متعدی ساخته می شود و این، فعل لازم است و اگر خواسته باشیم به شکل متعدی باشد باید گفت «ادنه» و «داینته» در حالی که عده ای دیگر بر این باورند که این فعل به شکل لازم و متعدی هر دو به کار می رود، بر این اساس کسی که قرض می گیرد مدین یا مدیون خواهد بود و کسی که قرض داده است دائن خواهد بود. در این پژوهش به صورت مستدل و با تکیه بر آراء فقهای امامیه و حقوقدانان به مطالعه جوانب مختلف مستثنیات دین پرداخته می شود و آثار و احکام آن مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین مصادیق مستثنیات دین از قبیل، مسکن وسیله نقلیه تلفن وسایل کار و غیره با بیان ویژگی های هر کدام از آنها و طرح سوالات و پاسخگویی به آنها در یک بخش مستقل انجام گرفته است و در نهایت نتیجه گیری از مباحث به عمل آمده است.

کلیدواژه ها:

مدیون ، اجرای احکام ، مستثنیات ، دین ، محکوم علیه ، قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی